Dan maar de lucht in


Aangespoeld

wat vooraf ging

Gaat het vlotten?

wat daarna vooraf ging

Er staat een licht briesje en mijn tandpastatubevlot wordt langzaam maar zeker in de goede richting geblazen. De temperatuur is aangenaam, de lucht is blauw en het water kalm. Ik krijg er al helemaal een gelukkig gevoel van. Rustig sluimer ik wat in de hangmat die ik van de tafelkleedjes heb geknutseld.

Dat gevoel duurt helaas niet lang genoeg. In het midden van mijn vlot zie ik ineens water opborrelen. De aangesmeerde laag begint op te lossen, en de tandpastatubes vertonen hier en daar een hinderlijke scheur. En die worden er niet kleiner op. Als het zo door gaat haal ik het vasteland niet, en beland ik uiteindelijk op het dieetprogramma van een of andere exotische vissoort. In mijn gedachten voel ik de beestjes al aan mijn tenen knagen.

Nou, dank je wel, ik heb nog andere plannen voor de toekomst. Koortsachtig haal ik me allerlei afleveringen van McGyver voor het netvlies. Zijn er oplossingen? Natuurlijk wel, er zijn altijd oplossingen! Ik haal opnieuw de schaar tevoorschijn en begin kleine gaatjes te maken in de randen van de kleedjes. Andere kleedjes knip ik tot dunne touwtjes, en met die touwtjes knoop ik alles aan elkaar. Ik haal diep adem, en blaas de juiste hoeveelheid lucht in mijn nieuwe constructie. Even overweeg ik om op het vlot een noodzakelijk vuurtje te stoken, maar ik besluit toch om het niet te doen. Op de eerste plaats is mijn aansteker leeg, en ik heb geen lucifers. Bovendien is er te weinig hout. Het is dus wachten tot de zon zijn werk doet en dat is in de tropen gelukkig meestal snel het geval.

Geduldig wacht ik af. De hitte van de zon verwarmt de lucht, de ballon die ik van de kleedjes heb geknutseld begint langzaam vorm te krijgen. Dan dwarrelt er ineens een papieren vliegtuigje om me heen. De zon is blijkbaar feller dan ik dacht. Ga ik dan, maanden later dan ik het verwacht had, alsnog de tropenkoorts krijgen? Daar zijn tabletjes tegen, maar geen winkel in de buurt natuurlijk waar ik die dingen halen kan.

Dan hoor ik een stem. Vertwijfelt knijp ik mezelf in de arm. Het moet niet gekker worden! Maar de stem roept nog eens, boven me. Dana! Ik had het kunnen weten! Ze komt me vast redden van deze maand! Ze werpt een aantal aan elkaar geknoopte matjes uit en roept dat ik naar boven kan komen klauteren. De lieverd. Een beetje onpraktisch, dat dan weer wel. De vier matjes zijn veel te kort, daar kan ik nooit bij.

Gelukkig heeft de warme zon intussen zijn werk gedaan, mijn zelfgebouwde ballon stijgt op en even later kan ik plaatsnemen in het therapiekoetsje.

Omdat ik zo langzamerhand verrek van de honger ben ik erg blij dat Dana me met een bekertje yoghurt opwacht. Dat is beter!

Dan zweven we samen verder over de fantasiezeeën, verlaten deze steekwoordenmaand en gaan op weg naar nieuwe avonturen en vergezichten.


(c) 2018 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay

Schrijfuitdaging januari 2018

Wil je nog meedoen? Het kan nog nét, uiterlijk nog op 31 januari 2018!

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!