Met de boot naar Terneuzen


Toen ik nog een kind was gingen we een paar keer per jaar naar Zeeland, op bezoek bij mijn oom en tante in Terneuzen. In die tijd een wereldreis vanuit 's-Hertogenbosch. De reis duurde erg lang – zeker als je met drie kinderen op de achterbank van de auto gepropt zit. Om onvermijdelijke ruzies zoveel mogelijk te voorkomen hielden we ons bezig met spelletjes als 'wie ziet het eerste een rode auto', of soms zongen we liedjes. Het idee om een kleurboek en een etui met stiften of kleurtjes mee te nemen strandde erg snel: ook zonder zoiets was autoziekte een bijna onlosmakelijk onderdeel van de reis. Gelukkig mocht ik achterin in het midden zitten, waardoor ik opkomende misselijkheid kon proberen weg te drukken door zoveel mogelijk naar de natuur buiten te kijken.

Het mooiste onderdeel van de reis was natuurlijk de overtocht met de veerboot van Kruiningen naar Perkpolder. In lange rijen stonden auto's op hun beurt te wachten om op de boot te rijden. Als een lange rups zag je al die wagens strak achter elkaar de boot op rijden.  Dan moesten we natuurlijk niet zo dom zijn om te laat bij die boot aan te komen. We hebben 'm wel eens gemist, de schrale troost was dat we de boot dan nog net konden zien wegvaren…

Hier zie je dus zo'n moment. Achter dit bruggetje lag de boot. Tenminste, tot een minuut of tien daarvoor....

(Ik ben de tweede van rechts)

De boot was een avontuur op zichzelf. Op de autodekken was het donkerder en mijn ouders lieten de  speciale aan de gewone bril geklikte zonnebrilletjes verdwijnen in de brillenkokers. Ik vond het prachtig om vanaf het dek naar de golven te kijken en de zandige kust van Zeeuws Vlaanderen dichterbij te zie komen. Onderweg verheugden we ons al op de lekkernijen die mijn tante ongetwijfeld op tafel zou zetten, heel verstandig waren die meestal goed afgestemd op jonge kinderen. Soms stonden de pizzadozen op tafel, vaker was het een enorme bak vers gebakken frietjes. 

Mijn oom en tante runden een hotel-café. Ik herinner me een soort flipperkast die op dubbeltjes werkte. Tof als je daar (na talloze dubbeltjes die mijn oom voor dit doel best beschikbaar wilde stellen) eindelijk een vrij spel op had verdiend.

(c)2019 Hans van Gemert

Afbeeldingen: persoonlijk archief

Deze waargebeurde herinnering past precies in de steekwoorden-schrijfuitdaging van augustus 2019: Klik hier om te zien hoe je nog kunt meedoen.