Tranendal (taaljaaruitdaging) | Miranda Tabor

Tranendal (taaljaaruitdaging)


De tranen biggelen over mijn wangen, als ik de sluizen eenmaal heb open gezet.... gelijk een mokerslag, slaat hij in. 

Het roer is om, de kogel door de kerk, schrijf ik. Het is nieuwe wijn in oude vaten, weet ik. Moet ik in reactie, naar mijn woorden zoeken. Val ik terug op andermans werk en kan ik weer praten als Brugman. 

 "Het water komt op den dijk", zei mijn moeder dan. Korter door de bocht was oma met haar waterlanders. Lief en leed deelde ik met haar. Ik heb regelmatig een traantje weggepinkt, terwijl zij altijd voor mij klaar stond, als een rots in de branding. Als ik het erg zwaar te halen had, grapte zij: "de dijken lopen over." Waarop ik, als een boer met kiespijn, toch lachte. 

"Het is een gebed zonder end (eind)", was een gevleugelde uitspraak van haar. Ik durf mijn leven erop te wedden dat ik deze spreekwoordenpassie, met de paplepel ingegeven, van haar heb. Terwijl ik mijn hart uitstortte bij mijn lieve oma, trakteerde zij mij op wijze uitdrukkingen en gezegdes. Wekelijks bleek weer dat zij ze niet achter de ellebogen had en de vuile was nooit buiten hing. 

Zo zeker als de bank kon je huizen op haar bouwen. Die van de bank, is tegenwoordig door de bank genomen, niet meer zuiver op de graat. Zij heeft mij ook geleerd, nooit iets voor zoete koek te slikken en dat mijn moeder haar mondje wel bij had en zich de kaas niet van het brood liet eten. Zo trots als een pauw, klonken haar woorden. Zij wist er altijd een draai aan te geven en mijn oor te strelen. 

Wordt het tijd om het over een andere boeg te gooien, voordat ik al mijn kruit verschoten heb, blaas ik dit verhaaltje uit, zoals zij altijd afscheid nam: "Bij leven en welzijn, tot de volgende keer."

 
 
 
Share
You share. We pay your share.