K*nker kanker, deel 21 Revalideren

Het is al weer even geleden dat ik een blog heb geschreven. Er is toch ook wel het een en ander gebeurd. Zo ben ik nu in een revalidatiecentrum. Het was wel even een weg hier naartoe. Door de corona tijd werd mijn wereldje wel erg klein. Ik ging sowieso niet meer naar buiten. Ik was bang dat ik besmet zou worden, dus ik bleef binnen en liet niemand binnen. De afspraken met het ziekenhuis konden voorlopig telefonisch. Toen ik na een paar weken toch bloed moest laten prikken deed ik grondig onderzoek naar welk ziekenhuis het meest veilig was. Eenmaal aangekomen was er gelukkig niemand. Ik was inmiddels een week of drie thuis en merkte dat ik heel moeilijk liep. Ik was onzeker en schuifelde meer. Ik had thuis inmiddels een veilige wereld gecreëerd. En ik maakte het mezelf steeds makkelijker. Ik nam een postoel dus hoefde ook niet meer naar de wc te lopen. Ik schoof gewoon over van mijn bed. Langzaam werden mijn spieren minder sterk en lukte het mij niet eens meer om te staan, laat staan te lopen. Ik begon wel een beetje zorgen te maken, want sinds de bestraling in mijn hoofd heb ik last van krampen in mijn benen. Misschien hadden ze toch iets geraakt in mijn hoofd. Ik vertelde het aan de huisarts dat ik een beetje bang was dat er iets meer aan de hand was. Zij besloot mij naar het ziekenhuis te sturen voor het maken van scans. En daar ging ik dan, binnen een half uur stond er een ambulance voor de deur die mij naar het ziekenhuis bracht. Snel wat spulletjes in de rugtas omdat ik geen idee had hoe lang het zou duren. Uiteindelijk heb ik een week in het ziekenhuis gelegen. Natuurlijk was ik not amused, want je komt aan voor scans en de eerste twee dagen geen scans. Maar wel fysiotherapeuten die even willen kijken wat ik zelf kan en wat niet. En iedere dag oefenen met hen. Nu ben ik niet het type dat gepusht moet worden. Of eigenlijk wel, maar ik vind het niet leuk. En dus raakte ik gefrustreerd. En dan die stomme scans nog. Niets is erger dan de onzekerheid van de scans. Wat zullen ze vinden, is het erger geworden en wat gaan ze dan doen. Is het minder en wat gaan ze dan doen. De onzekerheid is killing. Eerst de MRI van mijn hoofd. Drie kwartier in de herrie. Ik ben altijd blij als ik er weer uit mag. O ja, er in en er uit komen ook zo'n drama als je geen kracht in je benen hebt. Dan wachten op de uitslag. Gelukkig een goede uitslag, geen uitzaaiingen erbij en de tumor is nog klein. Gelukkig. De volgende dag de scan van mijn lichaam. Geen herrie, maar dezelfde stress. Wat gaan ze zien en wat gaan ze doen. Ze waren bang dat er misschien uitzaaiingen op de zenuwen in mijn benen drukte. Zo ja, dan zou daar een behandelplan voor gemaakt moeten worden. Ik denk iets met bestralen of zo. Maar gelukkig liet de scan dat niet zien. Dan hield het dus in dat ik met mijn luie kont mijn spieren moet gaan trainen. En dat kan het beste in een revalidatiecentrum. Dus hier zit ik nu. Het is inmiddels week twee. De eerste week was vreselijk. Ik heb meerdere keren gezegd dat ik naar huis wilde. Ik raakte gefrustreerd als iets niet lukte en het verplegend personeel kreeg te maken met iemand die de hele tijd uithaalde naar iedereen. Niets was goed. Ik heb me echt verzet tegen de hulp en de mensen die het aanboden. Afgelopen zondag nadat ik heel demonstratief een rustdag had genomen en met mijn vriendinnen een facetime gesprek had gehad werd ik wat rustiger. Zou het kunnen zijn dat ik gewoon bang was. Bang dat ik zou falen, bang dat deze moeite voor niets zou zijn. En dat die angst zich omzette in woede en frustratie!? Ik besloot om een lijstje te maken wat ik nog eigenlijk allemaal wilde doen als ik hier huppelend de deur uit ga. En dat lijstje dat zijn mijn doelen. Een weekendje weg. Een wandeling maken. Naar het zwembad toe gaan. Allemaal kleine dingen die ontzettend mis. Nu zit ik in week twee en ben ik een stuk rustiger. Ik werk hard en doe mijn oefeningen. ik ben niet meer boos als de fysiotherapeuten iets van mij verwachten. Het lijkt er op als ik wat sterker ben geworden in mijn armen. Ik kan mijn rechterbeen al weer wat meer bewegen. En met een speciale lift lukt het mij zelfs om te staan. Dus ik ben positief. En de keuze te maken voor revalidatiecentrum , is een hele goede geweest. Het gewone leven gaat ook door. En zo had ik een tijdje terug aan de vriendin die al zo veel voor mij doet, laten weten dat ik geen uitvaartverzekering heb. Toen zij in het ziekenhuis langs kwam, vroeg ze daar ook naar. Beetje gênant om te moeten toegeven, maar het hoort bij mijn oude leven waar ik vooral overal een puinhoop van maakte. In het ziekenhuis stelde zij mij allerlei vragen over mijn eigen uitvaart. Ik dacht alleen maar hoe komen we nou op dit gespreksonderwerp!? Maar ik antwoorde braaf op al haar vragen. Een paar uur later toen ze thuis was stuurde ze een bericht en zei ik heb wat gedaan. Als je het niet wil dan hoeft het niet. Ze had eigenhandig een go fund me actie opgezet voor mijn uitvaart. Ik schrok er wel van en moest dit even laten inwerken. Het was heel lief, maar ook heel confronterend. De volgende dag toch besloten alles on line te zetten. En nu binnen 3 weken staat de teller op 3000 euro. Ik ben zo blij en dankbaar. Maar het mooiste zijn de berichten die ik daarnaast ontvang van oude kennissen of oud collega's. Het raakt mij echt enorm. Het is fijn om te horen dat mensen met je mee leven en na denken over mooie herinneringen. Ondertussen ben ik druk aan het bedenken wat ik precies wil tijdens mijn uitvaart. 1 ding staat vast, we gaan swingend de dienst verlaten!! #K*nkerkanker Hieronder vind je de linke naar de actie. https://www.gofundme.com/f/uitvaart-karin-beverwijk?utm_source=customer&utm_medium=copy_link-tip&utm_campaign=p_cp share-sheet