Van creatieve duizendpoot naar onhandig kneusje...


Toen ik op zes november 2018 wakker werd, was er duidelijk iets mis met me. Dat het ernstiger was dan ik aanvankelijk dacht, bleek pas veel later.

Die morgen, stond ik zoals gewoonlijk op om naar mijn werk te vertrekken. Ik werkte op dat moment als hulpkok bij een traiteur en combineerde dit met mijn andere passie, het theater. We hadden net de laatste voorstellingenreeks achter de rug van een groots halloweenspektakel. Geen wonder dat ik me niet tip top voelde door het gebrek aan slaap van de afgelopen weken. Er vanuit gaande dat ik een beetje oververmoeid was, ging ik richting huisarts. De tintelingen in mijn vingers probeerde ik weg te wapperen en de pijnscheuten schreef ik toe aan het sleuren met decorstukken. Gewoon even wat rusten en ik zou de oude wel weer zijn. Maar...

Het verdict was helemaal anders dan verwacht.

Een beknelde zenuw, waarschijnlijk in de carpale tunnel.

Huh? Wat?

In je pols zit een soort doorgang, een tunnel waardoor je zenuwen lopen zodat je vingers o.a. dingen kunnen voelen, maar bijvoorbeeld ook je kracht kunnen sturen wanneer je iets moet optillen. Wanneer deze tunnel te nauw wordt, krijg je dat die zenuwprikkels niet meer tot bij je vingers geraken, wat dan een stekend gevoel geeft. Net alsof je hand slaapt en er terug bloed in je hand komt. Alleen gaan deze prikkels niet weg. Je blijft een lastig gevoel hebben in je hand en je fijne motoriek functioneert niet meer zoals het hoort. Ik kon zelfs geen kopje thee meer optillen.

Dat werd dus een eerste onderzoek in het ziekenhuis.

Een EMG... dit is een onderzoek waarbij er stroom door je zenuwen wordt gestuurd om te zien waar deze stroomprikkels vertragen of geblokkeerd worden. Na ongeveer een maand "rusten" komt er een tweede EMG om te zien of er verbetering is of niet.

Bij mij was dat dus niet het geval.

Sommige mensen hebben dan baat bij een inspuiting. Een week na de tweede EMG kreeg ik dus een zeer pijnlijke prik in mijn pols en had er binnen een paar dagen verbetering moeten optreden. Maar...

Helaas pindakaas... was dat dus niet het geval. De pijnlijke steken, bleven me kwellen en de uitstraling van pijn zorgde ervoor dat ik mijn hele arm op sommige momenten zelfs niet meer kon bewegen. Erg lastig en onhandig als je zoals ik een bezige bij bent die altijd met haar handen werkt.

De chirurg werd gecontacteerd en de operatie gepland.

En nu zit ik hier heel onhandig te wezen, geopereerd, gespalkt, met pijn, maar wel mooi ingepakt en merk ik pas voor hoeveel zaken je twee handen nodig hebt. Gelukkig helpt mijn dochter me in het huishouden en bestaan er ook aan huis geleverde maaltijden. 

De creatieve dingen en recepten die ik hier op Yoors post zullen dus even op een wat lager pitje staan.

 

Mooi verpakt enkel nog een strikje er rond, liefst met stipjes ;)

 

Ook interessant om te lezen...