Kimmie en Ko in Amsterdam


Aangezien Kimmie en Ko al jaren besmet zijn met het reisvirus zijn ze weer aan een nieuwe wereldreis begonnen.
Omdat ze toch wel een beetje heimwee naar Nederland hadden, besluiten ze om eerst een bezoekje aan Amsterdam te brengen.

'We zijn er!' roept Kimmie opgetogen.
'Ik ben benieuwd wat voor dieren hier leven,' zegt Ko.
'Kijk daar loopt een rat,' zegt Kimmie.
'Die sla ik liever over,' merkt Ko op.
'Zullen we eens bij die mooie grachten kijken?' stelt Kimmie voor.
'Straks,' zegt Ko. 'Laten we eerst eten. Ik heb honger!'
‘Jij hebt altijd honger,’ zucht Kimmie. ‘Waar wil je trouwens eten?’
‘Bij die friettent daar op de hoek, natuurlijk.’
'Vooruit dan maar...'
De twee kanaries sluipen voorzichtig tussen de stoelen van het terras door. Ze willen niet gezien worden, want mensen zijn gevaarlijke wezens.
Maar ze zijn niet de enige vogels die op de restjes afkomen. Drie dikke stadsduiven houden de wacht. En ze houden niet van concurrentie. ‘Ga weg!’ roepen ze. ‘Dit is ons terrein.’
‘Mooi niet,’ krast Kimmie. Ze begint heftig ruzie te maken met het drietal, terwijl Ko ongezien zijn buik vol eet. Als de duiven hem in de gaten krijgen, vliegt hij snel weg.
Dat is het moment voor Kimmie om haar eten bij elkaar te zoeken. Zo leiden ze om de beurt de duiven af.
Na een paar minuten houden ze het voor gezien en duiken de struiken in.
‘Zo komen we wel aan onze beweging,’ hijgt Kimmie. Ze kijkt om naar Ko als ze niets terug hoort. Geschrokken ziet ze hem met zijn kop flink heen en weer gaan.
‘Wat zit je nou voor rare bewegingen te maken?’ roept ze.
‘Er zit een stukje kauwgom in mijn keel!’
‘Dat krijg je nou als je mensenvoer van de grond eet.’
‘Zeur toch niet zo,’ kreunt Ko. ‘Help me liever, voordat ik stik!’
Ze komt achter hem staan en slaat met haar rechtervleugel op zijn rug. Het stukje kauwgom schiet uit zijn keel en blijft tussen de veren van Kimmie’s linkervleugel hangen. ‘A jakkes!’ Ze trekt een vies gezicht en probeert zich van het plakspul te bevrijden. Ze slaat hard met haar vleugels op en neer. ‘Help dan toch,’ roept ze in paniek.
Ko trekt met zijn snavel aan de kauwgom. Er ontstaat een lange sliert terwijl het tweetal ieder een kant op trekt.
‘Wat een vreselijk plakspul!’ roept Ko.
Ze klapperen zo wild met hun vleugels dat het stof om hen heen waait. En net als ze denken dat ze voorgoed aan de kauwgom vastzitten, schiet het roze ding ineens los.
Doodmoe vallen de twee kanaries op hun rug. Daar blijven ze liggen tot ze eindelijk weer op adem zijn gekomen.
'Oef, ik wist niet dat Amsterdam zo'n gevaarlijke stad was,' zegt Ko. 'Zullen we maar weer verder trekken?'
'Goed idee,' antwoordt Kimmie. 'Ik heb het hier wel weer gezien. Wat dacht je ervan om eens naar Parijs te gaan? Dat lijkt me wel romantisch.' Ze geeft Ko een knuffel.
'Waar wachten we nog op?'

Comment and receive 500 YP 500
my beginnings in modeling
#modelado The way that I as a young woman, I see that every day is an opportunity that one cannot miss one of my projects that I do, it is modeling by nature that invades me. I always like to be in front of a camera. #yoorsapril2021
Comment and receive 500 YP 500
Smile in self-defense
Again greetings to everyone around here. I recently asked about what topic they would like to read to me and there were people who told me about my vision of “Resilence”. And that is that “new power” that is spoken of is to know how to overcome very strong situations that can affect us as human beings; we mean losses of loved ones, personal or work relationships or other situations of adversity. I can start with what was my first approach with an example of resilience. There was a couple who eagerly waited for the arrival of their first child, as soon as she was received to the world the pediatrician told them that “I would never get to anything because she had Down Syndrome”. That phrase, said to bocajarro devastated them. Depression, looking for what they had done wrong pursued them for a good time. Meanwhile, Pablo, who was called the baby, was falling in love like every child and taught them through a smile that was always going to be pure and innocent, that their task as parents was just beginning. They prepared for what they had to face. They read a lot, sought help, did therapy.. As Pablo grew up, they took him to swimming - because he also had problems with asma- and it turned out he was good, very good at that.. Then he was interested in music and learned guitar and drums. He learned, at his own pace, to read and write, to master not only Spanish but English. They had another son and Paul became a careful and loving older brother until his brother surpassed him in stature and became another shield before those who intended to attack his elder brother. Pablo became a high-performing athlete at the Special Olympics and brought several medals to Venezuela. - His parents never gave up, only adapted to the reality they had to face.. They sought help, surrounded themselves by people who - like them - lived the same situation and supported together. And above all, they learned to take refuge in Paul's pure and innocent smile, in the love-filled look in which they were reflected. Resilience is that, fighting what hurts us without fear of accepting what it does, but understanding that it depends on us how much affects us. Surround you with people who can shake your hands and who are not afraid to ask for help and be able to look back later and... smile in self-defense. Paul, at more than 30 years old, remains in a constant struggle to continue to prove that no one can put brakes on anyone's dreams and that his gaze is on the future.