Z
05-02-2022 ... Het geluid van innerlijke stilte ... | Marion's World

05-02-2022 ... Het geluid van innerlijke stilte ...

Mijn allerliefste, mooiste vakantieland, Oostenrijk.
Het land waar ik wilde wonen met m'n allergrootste liefde van m'n leven, die ik 'begraven' heb op de berg Katrin. En de laatste keer op de berg, wist ik dat ik er niet meer naar toe hoefde. Het was goed zo.
Maar de reden kon ik, met de kennis van nu, echt niet bedenken. Ik heb nu zelfs geen keuze meer.

Oostenrijk is kaputt. Nederland is kapot. De wereld is kapot.
Met de verplichte vaccinatie die er nu definitief door is, laat Oostenrijk zien wat met pech ons voorland wordt.
Ik huil en heb heimwee.
Naar mijn ooit eigen land, Nederland. Wat is er in hemelsnaam gebeurd?!!

En ja, ook heimwee naar Oostenrijk. Ik zal er nooit meer komen en dat doet fucking pijn. Mijn herinneringen daar in de bergen met mijn lief (die mij de liefde voor dit land heeft gegeven), aan de schoonheid van het land, het heerlijke eten, die Gemütlichkeit. Ze zullen nu voor eeuwig herinneringen blijven.
En de Oostenrijkers vechten hard, maar het haalt niks uit. Zo ook niet in Nederland of andere landen. Het scenario dat Schwab van het WEF bedacht heeft, zal en moet. Ik hoop dat ik me vergis, maar ik denk het niet.
Geld en macht. Daar draait het al eeuwen om. De middelen zijn alleen veranderd.
Het rechtssysteem in vele landen zijn partijdig. Zelfs de social media. Heb je een andere mening, dan wordt je verwijderd of geblockt. Really?
Mogen er geen meningen meer zijn? Dat is gevaarlijk. Heel gevaarlijk....
En zo kan ik natuurlijk nog wel even doorgaan.

Maar gaan we bij de pakken neer zitten?
Nee, toch? !!
Ik heb de wijsheid niet, maar wat ik wel weet, is dat ik mijn kleine wereld veilig en liefdevol hou.
Maak je eigen wereld !!!
En vergeet nooit, echt nooit!
De liefde, kracht en intuïtie in jezelf ❣️

EN DANS !!!

covid

Katrin - Bad Ischl/Oostenrijk
covid
Protest Ottawa/Canada

covid
Een meneer/mevrouw uit Nederland. Prijkt op een aanhanger.

covid

 

I have sent you my invitation,
the note inscribed on the palm of my hand by the fire of living.
Don’t jump up and shout, “Yes, this is what I want! Let’s do it!”
Just stand up quietly and dance with me.


Show me how you follow your deepest desires,
spiraling down into the ache within the ache,
and I will show you how I reach inward and open outward
to feel the kiss of the Mystery, sweet lips on my own, every day.

Don’t tell me you want to hold the whole world in your heart.
Show me how you turn away from making another wrong without abandoning yourself when
you are hurt and afraid of being unloved.

Tell me a story of who you are,
and see who I am in the stories I live.
And together we will remember that each of us always has a choice.

Don’t tell me how wonderful things will be . . . some day.
Show me you can risk being completely at peace,
truly okay with the way things are right now in this moment,
and again in the next and the next and the next. . .

I have heard enough warrior stories of heroic daring.
Tell me how you crumble when you hit the wall,
the place you cannot go beyond by the strength of your own will.
What carries you to the other side of that wall, to the fragile beauty of your own humanness?

And after we have shown each other how we have set and kept the clear, healthy boundaries that
help us live side by side with each other,
let us risk remembering that we never stop silently loving
those we once loved out loud.

Take me to the places on the earth that teach you how to dance,
the places where you can risk letting the world break your heart.
And I will take you to the places where the earth beneath my feet and the stars overhead make my heart whole again and again.

Show me how you take care of business
without letting business determine who you are.
When the children are fed but still the voices within and around us shout that soul’s desires have too high a price,
let us remind each other that it is never about the money.

Show me how you offer to your people and the world
the stories and the songs
you want our children’s children to remember.
And I will show you how I struggle not to change the world,
but to love it.

Sit beside me in long moments of shared solitude,
knowing both our absolute aloneness and our undeniable belonging.
Dance with me in the silence and in the sound of small daily words,
holding neither against me at the end of the day.


And when the sound of all the declarations of our sincerest
intentions has died away on the wind,
dance with me in the infinite pause before the next great inhale
of the breath that is breathing us all into being,
not filling the emptiness from the outside or from within.
Don’t say, “Yes!”
Just take my hand and dance with me.


© Oriah Mountain Dreamer, from the book The Dance, HarperONE, SanFrancisco, 2001

Ik heb je mijn uitnodiging gestuurd,
het briefje dat door het vuur van het leven op de palm van mijn hand is geschreven.
Spring niet op en roep niet: 'Ja, dit is wat ik wil! Laten we het doen!'
Sta gewoon stil op en dans met mij.

Laat me zien hoe je je diepste verlangens volgt,
neerdwarrelen in de pijn binnen de pijn,
en ik zal je laten zien hoe ik naar binnen reik en naar buiten open
om de kus van het Mysterie te voelen, zoete lippen voor mezelf, elke dag.

Vertel me niet dat je de hele wereld in je hart wilt sluiten.
Laat me zien hoe je je afwendt voor het begaan van een andere fout, zonder jezelf in de steek te laten, wanneer
je bent gekwetst en bang bent onbemind te zijn.

Vertel me een verhaal over wie je bent,
en zie wie ik ben in de verhalen die ik leef.
En samen zullen we onthouden dat ieder van ons altijd een keuze heeft.

Vertel me niet hoe geweldig dingen zullen zijn. . . op een dag.
Laat me zien dat je het risico neemt om volledig in vrede te zijn,
echt oké met hoe de dingen nu zijn op dit moment,
en weer in de volgende en de volgende en de volgende. . .

Ik heb genoeg krijgerverhalen gehoord over heroïsche durf.
Vertel me hoe je afbrokkelt als je de muur raakt,
de plaats waar je niet voorbij kunt gaan door de kracht van je eigen wil.
Wat brengt je naar de andere kant van die muur, naar de fragiele schoonheid van je eigen menselijkheid?

En nadat we elkaar hebben laten zien hoe we de duidelijke, gezonde grenzen hebben gesteld en behouden, die
ons helpt zij aan zij met elkaar te leven,
laten we het risico nemen te herinneren dat we nooit de liefde stilzwijgen van degenen waar we ooit zielsveel van hielden.

Breng me naar de plaatsen op aarde die je leren hoe te dansen,
de plaatsen waar je het risico kunt lopen dat de wereld je hart breekt.
En ik zal je meenemen naar de plaatsen waar de aarde onder mijn voeten en de sterren, mijn hart keer op keer genezen.

Laat me zien hoe je zaken doet
zonder het bedrijfsleven te laten bepalen wie u bent.
Wanneer de kinderen gevoed zijn, maar nog steeds de innerlijke stem en de stemmen om ons heen schreeuwen dat de ziel het allerhoogste wenst,
laten we elkaar eraan herinneren dat het nooit om het geld gaat.

Laat me zien hoe je je mensen en de wereld
de verhalen en de liedjes geeft
die je wilt dat de kinderen van onze kinderen onthouden.
En ik zal je laten zien hoe ik worstel om de wereld niet te veranderen, maar ervan te houden.

Zit naast me in lange momenten van gedeelde afzondering,
waarin we elkaars absolute eenzaamheid als ons onmiskenbare verbondenheid kennen.
Dans met mij in de stilte en in het geluid van kleine dagelijkse woorden,
waarbij je mij niets verwijt aan het einde van de dag.

En wanneer het geluid van alle verklaringen van onze oprechte
intenties zijn weggestorven in de wind,
dans met mij in de oneindige pauze voor de volgende grote inademing
van de ademtocht van ons zijn,
de leegte niet van buitenaf of van binnenuit vullen.
Zeg niet: 'Ja!'
Pak gewoon mijn hand en dans met mij.

 
 
Share
DM

12 comments