Wennen


“Ik schaam me.”

“Zolang je op de bodem van de zee blijft, ziet niemand je.”

“Moet ik op de bodem blijven? Gedurende…150 jààr?”

“Er is niets aan de vloek te doen.”

Ik zuchtte. Het was wennen. Benen ontharen kon ik even overslaan, maar dat kon me niet troosten.

Ik probeerde met mijn staart te zwiepen, help,  het was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Rachelle had het al helemaal onder de knie. Haha, onder de knie.

“Kijk,” probeerde ze troostend, “je kan je bezighouden met het versieren van een piraat. Ik heb een weddenschap lopen met Lisa. Als ik George van ‘New Horizon’ voor mij win, staat Lisa haar stem aan mij af.” Ik keek haar vreemd aan.

“Morgen leer ik je je staart gebruiken en gaan we op onderzoek uit. Zeemeermin zijn heeft echt voordelen, dat merk je nog wel.”


Deze blog kadert in de schrijfuitdaging van juni 140w.