×

Yoors


Inloggen
×

Yoors












#

0 volgers
notifications_noneadd
Weg uit het woonzorg centrum.

Weg uit het woonzorg centrum.


In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen. 
Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden 
waar allerlei activiteiten op het programma staan. 
Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie.

Mw. de Zwart woont hier al een paar jaar.
Mw. wist altijd goed wat ze wilde, eerst ontbijten met een krantje en dan ging ze zich wassen en kleden. 
Alleen bij de douchebeurten had mw. hulp nodig.
Aan de hand van het aktiviteitenoverzicht kruiste mw. aan waar ze heen wilde.
Als er eens iets niet door ging vroeg mw. waar ze zich kon vervoegen voor commentaar.
Met een vaste club dames gebruikte ze de warme maaltijd in een van de huiskamers, aan nieuwe bezoekers moest mw. altijd wennen en hield liever de stoel bezet voor een oude bekende, 
tot deze definitief niet meer kwam.
Bij goed weer ging mw. wandelen, vaak alleen maar ook met haar kinderen, 
en soms ook met de wandelclub ging mw. naar buiten. 

Met het verstrijken van de jaren zagen we dat de vaste rituelen vaster werden, 
nieuwe collega's deden er steeds langer over om bekend te worden.
De activiteiten werden niet meer aangekruist.

Vanmorgen las ik bij de rapportage over mw. het verslag van onze collega Stella in de avonddienst.
Mw. was gaan wandelen maar had een andere route gekozen.
Een stations medewerker had het huis gebeld dat mw. daar was? (lang leve de kaartjes aan de rollator)
De dochter was gebeld en had mw. opgehaald.
Mw. had een overnachtingspakket mee gehad (warme kleren, een muts en een tijdschrift)
 en was niet van plan geweest om terug te komen.
Samen met de dochter en mw. had de collega een gesprek gevoerd.
Mw. had aangegeven dat ze hier in de gaten werd gehouden en ze mocht allerlei dingen niet.
Ook had ze er last van dat er overdag allemaal mensen naar haar t.v. keken zodat die het 's avonds niet meer deed?
Er werd van alles voor haar beslist en ze had op maandagavond niet in de vaste huiskamer kunnen eten
(er was een scholing geweest onder andere in die huiskamer) en de andere plek had ze niet fijn gevonden, en zo nog wat zaken.
Mw. had aan Stella gevraagd "heb je kinderen?"
Die had Stella.
"en als die beslissen wat je moet doen, wat zeg je dan?"
Stella had geantwoord dat ze dat zelf wel uit zocht.
"En zo is het nou maar net" vond mw.

Natuurlijk wilde ik weten hoe het nu was met mw. de Zwart.
Ik klopte en liep haar appartement (volgens afspraak) binnen om 8.15.
"Goedemorgen, heeft u al zin om op te staan?"
"Hoe laat is het?" terwijl mw. op haar wekker keek vond ze het een goede tijd om op te staan.
Na het innemen van de medicijnen wilde mw. wel wassen en aankleden, zo geschiedde.
"ik heb u al een poosje niet geholpen," zei ik naar waarheid.
"is er iets veranderd of is er nog iets gebeurd?"
Mw. dacht dat alles hetzelfde was gebleven, was ze het voorval van gisteren vergeten??
Na wat geklets over koetjes en kalfjes kwam opeens toch het hele verhaal.
" Ik ben gister op stap geweest, daar had ik zin in. Noem het lentekriebels. 
Ik heb de bus genomen, aardige mensen hebben me in de bus geholpen"
(ja dat zal wel moeten, hoe kom je anders met een rollator in de bus)
Ik kon ook niet betalen, ik had geen geld bij me, maar ik heb allemaal stukken van de stad gezien waar ik allang niet meer geweest was.
Toen ik bij het station aankwam heb ik Anne gebeld om me op te halen.
Anne was niet blij, maar ze kwam toch"
Mw. kletste nog even vrolijk door over haar uitstapje, ze realiseerde zich ook dat ze wel een bekeuring had kunnen krijgen wegens zwart rijden.
 Maar ze had een leuke dag gehad.

Ik maakte broodjes klaar, een kopje verse thee en legde haar krant bij het ontbijt.
"gaat u binnenkort nog een keer op stap?" vroeg ik geïnteresseerd.
"Nou, dat weet ik niet, ik denk niet dat dat verstandig is." was het antwoord
"Ik mag nog naar buiten maar als ik weer zo ver weg ga dan denk ik dat ik dat misschien niet meer mag"
"Ja, dat zou kunnen" beaamde ik "maar wat zou u willen?"
"Kind ik loop altijd hetzelfde stukje, alleen of met mw. Spaans, met de wandelclub, ik wil wel eens wat anders. 
Vind je dat gek? Ik wil ook wel eens verder lopen"

Natuurlijk vind ik dat niet gek, ik kan het me zelfs heel goed voorstellen.
Ik weet ook dat er woonzorg centra zijn met gesloten afdelingen, 
ik vind het zo fijn voor de bewoners hier dat ze zich door het hele huis kunnen bewegen, en dat we ook beoordelen of ze zelfstandig naar buiten kunnen(natuurlijk in overleg met familie)
"Dus als wij zorgen dat er af en toe iemand met u een grotere wandeling maakt is het goed?
Dan bent u tevreden?"
Mw. knikt, "dan ben ik tevreden, dan loop ik niet meer weg"
Het gesprek is klaar, ze neemt een hapje brood en begint de ochtendkrant te lezen terwijl het zonnetje doorbreekt.
Eind goed al goed?






Machteld
Mooi verhaal. Ik heb veel respect voor jou en andere mensen die in de zorg werken.
17-03-2019 10:52
17-03-2019 10:52 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Machteld dank je, en dank je voor je respect.
17-03-2019 16:25
17-03-2019 16:25 • Reageer
Michel Stuurman
mooi en gevoelig
14-03-2019 15:42
14-03-2019 15:42 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Michel Stuurman dank je voor je compliment
14-03-2019 16:58
14-03-2019 16:58 • Reageer
Karin van der Straaten
t gevoel van niet mogen, pubers  worden daar gek van en dus  haar speelse kant was wakker
13-03-2019 17:41
13-03-2019 17:41 • 2 reacties • Reageer
Schorelaar
Karin van der Straaten de rest van de week waait het, "kind ik moet er niet aan denken om naar buiten te gaan" zei mevrouw toen ik voorstelde om even een wandeling te maken
13-03-2019 20:15
13-03-2019 20:15 • Reageer
Karin van der Straaten
Schorelaar  als t eenmaal mag ist geen must meer en dan krijg ej dit ja, mazzel ej mee..samen wegwaaien is niks nu
13-03-2019 20:37
13-03-2019 20:37 • Reageer
Hans van Gemert
Mooi opgelost. Ik begrijp haar wel, het is soms ook leuk om de dingen even anders te doen, hoe verwarrend dat ook kan zijn
12-03-2019 10:05
12-03-2019 10:05 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Ach, die lentekriebels of gewoon af en toe eens lekker wat anders. Kan het me voorstellen. Gelukkig is het goed gekomen. 
12-03-2019 09:49
12-03-2019 09:49 • 2 reacties • Reageer
Schorelaar
lekkerereceptenvoor2 als het mooie weer lokt wil ik ook niet naar mijn werk, niets menselijks is ons vreemd
13-03-2019 20:17
13-03-2019 20:17 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Schorelaar Precies. 
14-03-2019 08:15
14-03-2019 08:15 • Reageer
Annemiek
Ik hoop het wel en dat die wat grotere wandelingen de oplossingen zijn. Misschien ook weer een uitstapje wat verder weg?
12-03-2019 09:44
12-03-2019 09:44 • 2 reacties • Reageer
Schorelaar
Annemiek het gaat niet om uitstapjes, ze was het weekend voor het gebeurde nog met een busje ergens naar toe geweest. Mw. was een wandelaar samen met haar man, dat gevoel mist ze, het er samen op uit gaan.
13-03-2019 20:16
13-03-2019 20:16 • Reageer
Annemiek
Schorelaar Dat was het. Goed dat je er achter gekomen bent.
13-03-2019 21:26
13-03-2019 21:26 • Reageer
Marjolein
We gaan het meemaken, als jij ons op de hoogte houdt tenminste!
12-03-2019 09:04
12-03-2019 09:04 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Marjolein natuurlijk, ik hoop dat we samen binnenkort op pad kunnen
13-03-2019 20:18
13-03-2019 20:18 • Reageer
pooky
Mooi verhaal en met plezier gelezen
12-03-2019 07:22
12-03-2019 07:22 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
pooky dank je voor je reactie
13-03-2019 20:18
13-03-2019 20:18 • Reageer
De rare kwast
Een pakkend verhaal, hopelijk lukt het samen nog veel wandelingen te maken met mevrouw!
12-03-2019 07:02
12-03-2019 07:02 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
De rare kwast onder dank je,  de blog verpleeghuiszorg staan mijn andere zorgverhalen
12-03-2019 08:26
12-03-2019 08:26 • Reageer
Chalija
Heerlijk weer om te lezen.
12-03-2019 06:50
12-03-2019 06:50 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Chalija dank je voor je compliment
12-03-2019 08:26
12-03-2019 08:26 • Reageer
Hans
Zo wil ik ook oud worden, geweldig mens.
12-03-2019 06:45
12-03-2019 06:45 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Hans ik ook, lekker naar buiten en vooral, bepalen wat ik wil.
12-03-2019 08:21
12-03-2019 08:21 • Reageer
Els Vergaerde
Ik kan de (lente)kriebels van mevrouw heel goed begrijpen, maar ook de kriebels die het jou, je collega's en de familie bezorgt… Wat zou het mooi zijn als iemand haar zo af en toe mee kan nemen voor een grote wandeling.
12-03-2019 06:42
12-03-2019 06:42 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Els Vergaerde het blijft spannend, soms cirkelt de politiehelicopter rond. 
12-03-2019 08:28
12-03-2019 08:28 • Reageer
DiaantjesLife
Wat een mooi verhaal en ik hoop dat mevrouw nog heel veel mooie wandelingen kan en mag gaan maken. 
12-03-2019 05:47
12-03-2019 05:47 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
DiaantjesLife ik hoop dat het haar nog een poosje gegeven is, mw. heeft een respectabele leeftijd waarop menigeen niet meer zelfstandig wandelt
13-03-2019 20:19
13-03-2019 20:19 • Reageer
Encaustichris
Ik hoop het voor jullie, én mevrouw! Fijn weer over je werk te lezen. Ik heb je verhalen gemist.
11-03-2019 23:43
11-03-2019 23:43 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Encaustichris fijn om te horen, toch is er genoeg gebeurd, hopelijk de komende tijd meer tijd om ze uit te schrijven.
12-03-2019 08:19
12-03-2019 08:19 • Reageer
marijke
nog een aardige bijdehante tante. Maar....of ze niet meer weg zal lopen??
11-03-2019 23:23
11-03-2019 23:23 • 2 reacties • Reageer
Schorelaar
marijke de tijd zal het leren, ik hoop voor haar dat er een wandelmaatje komt. 
11-03-2019 23:28
11-03-2019 23:28 • Reageer
marijke
Schorelaar 
dat hoop ik ook.
11-03-2019 23:57
11-03-2019 23:57 • Reageer