×

Yoors


Inloggen
×

Yoors












#

0 volgers
notifications_noneadd
#Even voorstellen Nancy.

#Even voorstellen Nancy.


In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen. 
Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan. 
Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie.

Soms komt er een “oud” collega wonen, een verpleegster uit vroegere tijden. 
Nog opgevoed met de regels van rust -reinheid en regelmaat. 
Deze dames zijn ook absoluut niet te beroerd om een handje mee te helpen, gevraagd, maar vooral ook ongevraagd, en soms daardoor ongewenst. 
Nancy is daar een van, na haar huwelijk stopte ze met haar vak en voedde 4 kinderen op terwijl haar man carrière maakte. Haar man Robert kon ongestoord zijn carrière maken, Nancy had thuis de touwtjes goed in handen. 
Ook nadat de kinderen de deur uit waren stuurde ze haar man goed aan, deden ze samen leuke dingen en maakten mooie reizen. 
Nu was ook Nancy geveld door de ziekte van Alzheimer. 
De rollen thuis draaiden om, zo goed en zo kwaad als dat ging. 
Ze kwam bij ons wonen toen het te zwaar werd voor Robert. 
De opname viel hem zwaar.

Nancy bleef vragen, dagelijks, waar is Robert, hoe laat komt hij? 
Waarom ben ik niet bij Robert en zo verder. Ze was gebaat bij duidelijkheid.
 “Dus ik ben dement, nou dat gaat nooit meer over” 
“ ik denk dat ik het al vaker gevraagd heb, maar het beklijft niet” 
of “misschien moet Robert maar een ander zoeken, dit is niets voor hem dat ik nu zo ben” 

Nancy had een goed gevoel voor taal. 
Zo stond ik eens samen met haar in de lift en hing daar een aankondiging “kaartverkoop voor het goede doel” 
zonder verdere uitleg. 
Ze keek me aan: “dat kan dus alles zijn, ik vind mezelf ook een goed doel”
Graag maakte Nancy zich nuttig, ook om ons te helpen.
 “blijf eens rustig zitten waar de zuster je heeft neergezet” zei ze tegen Mien die ook op mij zat te wachten. 
Mien werd daar erg zenuwachtig van en ging wrijven over haar armen. 
“ hou daar mee op, je maakt je huid stuk” 
Toen ik arriveerde had Mien inmiddels de vlekken in haar nek.

Tijdens een van haar zoektochten na haar middagdutje stuitte ze op Pieter.Deze grote man, zittend in een rolstoel begon tegen haar te praten.
Voor haar antwoorden was hij te doof.
Als een struise hoofdzuster pakte ze de zware rolstoel en duwde Pieter de verkeerde kant op, deze begon luid te schreeuwen.

Tot zover had ik het verhaal gehoord, nu moest ik me er toch maar mee bemoeien.
Nancy zag me en kwam verhaal halen:
“belachelijk, hij daar weet niet waar hij woont, ik ging hem helpen”
Ik probeerde uit te leggen dat het wel vaker gebeurde dat iemand het niet wist.
Nancy bleef het belachelijk vinden en Pieter zat inmiddels te luisteren.
Voorzichtig vroeg ik “ weet u op welk nummer u woont?”  aan Nancy.

Als blikken konden doden,
vanuit de hoogte keek Nancy op me neer en zei:
“das ist nicht im frage” en beende met ferme tred weg van ons.


Nodig vriend uit






richard
Ha, ga jij later ook doen!!
20-12-2018 15:50
20-12-2018 15:50 • Reageer
Marion's World
Nou, als ik Nancy geheten had, had ik je een rotschop verkocht om me zo te testen ... hihi
19-12-2018 16:57
19-12-2018 16:57 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Marion's World misschien is het toeval, maar vandaag ben ik ontslagen. Ik heb er natuurlijk een blog aan gewijd.
19-12-2018 17:56
19-12-2018 17:56 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Mooi be- en geschreven...
18-12-2018 18:51
18-12-2018 18:51 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
18-12-2018 22:35
18-12-2018 22:35 • Reageer
Mirelle-Creametkids
Wat een mooi verhaal..natuurlijk ook wel eens heel moeilijk voor degene met dementie en voor degene die met elkaar samen moeten leven. Maar het is een mooi respectvol verhaal geworden! 
18-12-2018 16:00
18-12-2018 16:00 • 2 reacties • Reageer
Schorelaar
Mirelle-Creametkids het samen leven en wonen is vaak met begeleiding, al ontstaan er vaak vriendschappen, en soms een relatie
18-12-2018 17:37
18-12-2018 17:37 • Reageer
Mirelle-Creametkids
Schorelaar Ja dat is waar. En mooi dat het mag en kan ;)
18-12-2018 19:11
18-12-2018 19:11 • Reageer
Marjolein
heerlijk geschreven weer. Zal voor mevrouw zelf behoorlijk verwarrend zijn geweest.
18-12-2018 11:21
18-12-2018 11:21 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Marjolein ja, dat klopt, deze dame zal alles zelf wel regelen en loopt daarbij keihard tegen haar grenzen
18-12-2018 17:38
18-12-2018 17:38 • Reageer
Eric's ervaringen
Mooi verhaal, geduld is een schone zaak in deze denk ik.
18-12-2018 10:45
18-12-2018 10:45 • 2 reacties • Reageer
Schorelaar
Eric's ervaringen Bijna kerst, ik vraag altijd een emmertje geduld :)
18-12-2018 17:38
18-12-2018 17:38 • Reageer
Eric's ervaringen
Schorelaar haha!!
18-12-2018 20:04
18-12-2018 20:04 • Reageer
Hans van Gemert
Je hebt haar mooi beschreven, ik kan me voorstellen dat ze een goede hulp kan zijn - en soms ook helemaal niet :-)
18-12-2018 09:35
18-12-2018 09:35 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Ahhh. Ze probeert zo haar best te doen. Triest. 
18-12-2018 08:33
18-12-2018 08:33 • 4 reacties • Reageer
Schorelaar
lekkerereceptenvoor2 jaren geleden had ik eens een verpleegster die een medebewoonster in een rolstoel was gaan wassen met een dweiltje en een theedoek, ze waren samen in de keuken terecht gekomen
18-12-2018 17:40
18-12-2018 17:40 • Reageer
Schorelaar
lekkerereceptenvoor2 we hebben er veel, dames die hun best doen, tijdens het tandenpoetsen alvast de spiegel poetsen en na het spoelen de wasbak doen
18-12-2018 17:40
18-12-2018 17:40 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Schorelaar Oh dear. Gelukkig geen ongelukken gebeurd. In mijn tijd ging de keuken op slot. Ook de spoelruimte, om ongelukken te voorkomen. Maar dat mag geloof ik niet meer. 
19-12-2018 08:15
19-12-2018 08:15 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Schorelaar En dan niet poetsen met tandpasta hoop ik. 
19-12-2018 08:25
19-12-2018 08:25 • Reageer
Encaustichris
Nou Ja, hoe durfde je.... mooi verhaal weer. Je laat Nancy in haar waarde, zoals altijd. Knap beschreven!
18-12-2018 07:14
18-12-2018 07:14 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Encaustichris door mensen in hun waarde te laten ervaar je ook de onmacht om situaties te veranderen. Dank je voor je reactie
18-12-2018 07:30
18-12-2018 07:30 • Reageer
Els Vergaerde
En daar sta je dan :wink:.  Ik vind het weer knap en mooi geschreven.
18-12-2018 06:05
18-12-2018 06:05 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Els Vergaerde dank voor je reactie, ja, bij Nancy sta ik regelmatig met een mond vol tanden.
18-12-2018 07:32
18-12-2018 07:32 • Reageer
The Original Enrique
Hele bijzondere verhalen! Het is daar volgens mij nooit saai! ;-)
18-12-2018 00:15
18-12-2018 00:15 • 2 reacties • Reageer
Schorelaar
The Original Enrique nee, het is nooit saai, maar niet alles laat zich in verhalen vertalen
18-12-2018 00:40
18-12-2018 00:40 • Reageer
The Original Enrique
Schorelaar, ja dat snap ik wel. En ook al is het niet te herleiden misschien, toch wil en kun je te persoonlijke voorvallen niet opschrijven, kan ik me zo voorstellen. Het is natuurlijk ook triest maar er zijn ook mooie en grappige momenten lees ik uit je verhalen.
18-12-2018 01:02
18-12-2018 01:02 • Reageer