×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Het mysterie van het doosje (8): De geheimzinnige inhoud

Het mysterie van het doosje (8): De geheimzinnige inhoud


Wat gaat hieraan vooraf:

Het eerste deel uit deze reeks:

Met ingehouden adem kijk ik naar de inhoud. Mijn ogen hadden me zo-even niet bedrogen, het lege doosje is niet leeg meer. Het is haast niet te geloven, maar het voorwerp dat enkele uren daarvoor met een vaartje via het raam naar buiten is gelanceerd ligt daar weer gewoon. Of hebben er twee in gelegen? Dat kan ik me haast niet voorstellen, ik weet zeker dat het doosje enkele uren geleden leeg was.

Ik zet het op tafel, gewoon om te voorkomen dat het valt, of dat het voorwerp opnieuw zou kunnen ontsnappen. Een beetje grappig is het natuurlijk wel. Je vindt op een ochtend achter een houten schot op zolder een geheimzinnig doosje en je bent er de hele dag mee onder de pannen.

Voor de zekerheid controleer ik de deur. Op slot. Mooi, ik kan ongestoord mijn gang gaan. Heel voorzichtig haal ik het uit het doosje. Het voelt koel en glad aan, en is zwaarder dan je op het eerste gezicht zou denken. Ik leg het op tafel, zo kan ik het van alle kanten op mijn gemak bekijken.

Het voorwerp heeft ronde vormen, maar is niet helemaal rond. Het heeft een blauw-grijze kleur, die lijkt te veranderen als ik vanuit een iets andere hoek kijk, soms meen ik flitsen van rood te zien. Waar het van gemaakt is weet ik nog niet, het doet me nog het meest denken aan een soort glas of metaal. Op het prikbord in de keet hangen korte notities, vastgepind door magneetjes. Ik pak er eentje en houd het tegen het voorwerp, om te zien of er een magnetische reactie is. Die is er, maar anders dan ik had verwacht. Het magneetje hecht zich niet aan het voorwerp, maar wordt met kracht weggedrukt en klapt tegen de muur in stukjes uit elkaar. Vreemd. En ook: oppassen geblazen!

Ik maak opnieuw een rondje om de tafel heen, zodat ik vanuit alle hoeken goed kan kijken. Voor de zekerheid, om nieuwe rondvliegende voorwerpen te voorkomen, blijf ik met mijn vingers uit de buurt. Ineens zie ik een beetje aan de onderkant twee uitstulpinkjes. Je zou haast denken dat het een soort knopjes zijn. Een beetje vreemd, maar ik moet ineens denken aan de gebeurtenissen van eerder deze avond. Het voorwerp dat naar buiten vloog en dat daarna zomaar terug in het doosje lag, zou dat iets met die knopjes te maken hebben? Ik schud mijn hoofd. Gebeuren dit soort dingen echt?

Heel voorzichtig pak ik het voorwerp op en heel langzaam breng ik het dichter naar mijn ogen. Zo kan ik die uitstulpinkjes beter bekijken. Het lijken inderdaad knopjes, de een klein en meer naar buiten gericht, en een grotere, die dichter op het oppervlak zit. De aanvechting om op een van die knopjes te drukken is groot – maar ik bedwing me. Nog wel. Het zou per slot van rekening ook gevaarlijk kunnen zijn.

Mijn oog valt op het doosje. Zou daar misschien nog een aanwijzing te vinden zijn? Ik trek het naar me toe en kijk er nogmaals in. Ik had het bijna gemist. Tegen de witte binnenkant zit een wit papiertje. Als ik het eruit haal en openvouw zie ik een korte, toch wat cryptische boodschap staan: 'Voor de tweede kans'. Ik laat me op een stoel vallen. Wat zou daarmee bedoeld worden?


(c)2018 Hans van Gemert
Afbeelding: Pixabay


Dit verhaal past in deze uitdaging, waar je de hele maand november aan kunt meedoen:

Schrijfuitdaging november 2018

Doe ook mee. Hoe je dat doet lees je hier:

Het verhaal wordt nog vervolgd: