Is dit het ziekenhuis van de toekomst?


Het verkeersbord heeft er vermoedelijk al lang gestaan. Jaren, wellicht. Je hoort mensen wel eens zeggen dat de gewone, dagelijkse dingen uit je omgeving nauwelijks opvallen. Dat is juist. Behalve als je er met je stomme kop tegenaan loopt, dan weet je weer dat het er is. Doorgaans lever ik geen half werk en ook in dit geval moet ik zeggen dat ik het degelijk deed. Althans, dat bleek toen ik mijn ogen weer opendeed.

Ik bleek tot mijn verrassing in een ziekenhuisbed te liggen en allerlei metertjes hingen op, naast en achter mij hun uiterste best te doen om mijn geheimen prijs te geven. Aan mijn hand hing een infuus, dat met een soort plakbandje enigszins gefixeerd werd. Er lag een dekentje over me heen, gelukkig niet al te dik, je zou zeggen dat er op de stookkosten in een ziekenhuis nog wel wat bezuinigd zou kunnen worden. Aan de muur hing een soort waslijntje met 'beterschap'-kaarten, blijkbaar achtergelaten door een vorige patiënt.

Op het nachtkastje stond een fruitmandje, met een kaartje 'Complimenten van de medische staf, we wensen u een prettig verblijf.' Kleine lettertjes onderaan wezen me met nadruk op de afvalemmer: 'Het niet opruimen van afval zal in rekening worden gebracht.'  Lekker dan. 

Naast het bed lag een apparaatje waarmee ik contact kon maken met de verpleging. Ik moet zeggen dat ik de eerste keer even schrok. Het televisiescherm boven mijn bed flitste aan toen ik op de knop drukte en het gezicht van een nogal digitaal uitziende zuster staarde me aan.

'Heeft u wat nodig?'

'Wat is er gebeurd, waar ben ik?'

De laatste vraag werd als een directe uitnodiging opgevat, want meteen begon een introductiefilmpje over het ziekenhuis te spelen.

'Ho, stop!' riep ik geschrokken, en de film stopte.

'U hoeft niet te schrikken,' zei de digitale zuster, 'we zijn optimaal geprogrammeerd om uw ziekenhuiservaring zo kort en heilzaam mogelijk te maken.'

Ik dacht even dat ik gek werd. Blijkbaar stond er ook een camera op mij gericht voor een optimale communicatie, hoe wist ze anders dat ik geschrokken had gekeken? En werd ik nou alleen door digitale zusters geholpen? Ik mocht toch hopen dat er ook echte exemplaren aan te pas kwamen.

'Maar wat….'

'Voor aanvragen voor toiletbezoek, druk één. We wijzen u erop dat aanvragen minimaal een half uur voor enig kritiek moment gedaan moeten worden in verband met de inplanning. Elk bezoek zal op uw toilet-strippenkaart worden aangetekend. Indien de kaart op is, zal elk extra bezoek in rekening worden gebracht.' ging de stem onverstoord verder, 'Voelt u zich niet goed, druk twéé. We wijzen u erop dat een onterechte melding in rekening zal worden gebracht, ons systeem houdt uw gezondheidswaarden uitstekend in de gaten. Voor vragen over het eten, druk drié. Afwijkingen van het standaardmenu zijn tegen meerkosten mogelijk. Wilt u een bestelling doen in onze winkel, dan drukt u vier. Ik wijs u erop dat u alleen met de pinpas kunt betalen. Overige vragen worden alleen beantwoord als het systeem tijd heeft en zullen per tien seconden worden berekend.'

Tien seconden bleef de digitale zuster me aankijken. Toen, aangezien ik te verbaasd was voor een nadere specificatie van mijn hulpvraag, flitste het scherm weer uit.

De menselijke maat is in het ziekenhuis van de toekomst duidelijk met een lantaarntje te zoeken.


(c)2018 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay

Dit (fictieve) verhaal past in de schrijfuitdaging van Schrijvelarij (FB, dec.2018), en uiteraard in deze:

Schrijfuitdaging december 2018

Doe ook mee, lees hier hoe je dat doet:

Comment and receive 25 YP 25
My First Publication
My First Publication - #iamnewhere I' m Edinson, I was born in Venezuela and I currently live in Peru, I think the reasons for emigrating are more than well known. I come from a large family, I have 9 siblings and all of them already have their children, thank God. We are currently scattered around the world. I formed my family five years ago and the most important thing is that we are together, happy and healthy.I studied Petroleum Engineering, that is my world, the career I like and the best job. But here in Peru I still can't find work in my area, even though it is also an oil country, but to a lesser extent, nothing equals the oil activity in Venezuela.As an immigrant, I have to work in any opportunity that presents itself and I am currently working in a printing company where laminated and corrugated cardboard and boxes for export products are made and I have learned new things that definitely give us more experience.I've known yoors since March, and I log on here in my spare time to read and get to know, but I hadn't had the opportunity to introduce myself.The background of the photos I took from pixabay and was modified. Mi Primera Publicación - #iamnewhere Soy Edinson , nací en Venezuela y actualmente vivo en Perú, creo que las razones de emigrar son más que conocidas. Provengo de una familia numerosa, tengo 9 hermanos y ya todos tiene sus hijos, gracias a Dios. Estamos regados por el mundo actualmente.Formé mi familia desde hace cinco años y lo mas importante es que estamos juntos, felices y saludables.Estudié Ingeniería Petrolera, ese es mi mundo, la carrera que me gusta y el mejor trabajo. Pero acá en Perú aun no encuentro trabajo en mi área a pesar de que también es un país petrolero, pero en menor medida, nada se iguala a la actividad petrolera que hubo en Venezuela.Como emigrante toca trabajar en cualquier oportunidad que se presente y actualmente trabajo en una imprentan donde se hace cartón laminado y corrugado y cajas para productos de exportación y he aprendido cosas nuevas que definitivamente nos aportan más experiencia.Conozco yoors desde marzo, y me conecto aquí en tiempo libre para leer y conocer, pero no había tenido la oportunidad de presentarme.El fondo de las fotos los tome de pixabay y fue modificado.