Het is weer eens flink noodweer, niet alleen buiten, ook binnen vliegende vonken eraf. Manlief kijkt alsof hij het in Keulen hoort donderen als ik mijn ladyshave aan de kant knikker en hem eens goed de waarheid vertel.
"Ga je zelf maar eens scheren, ik ben het zat om altijd maar met gladde oksels, benen en stofzuigermondje rond te moeten lopen. Helemaal voor dat lullige bosje narcissen wat je eenmaal per jaar voor me meeneemt."
Hij trekt gelijk van trapleer* tegen mij.
"Pech! Wanneer je wilt dat de ooievaar nog eens langskomt, zal je toch die sapcentrifuge van je wat moeten bijhouden. Het is zo moeilijk toch  niet?"
Hij pakt ter illustratie zelf zijn scheermes en bewerkt daarmee zijn zakie.
Een flits, meteen gevolgd door een rollende donderslag doet zijn mes uitschieten. Het gevolg is een jaap in zijn japie. Zijn ballen verschrompelen tot ze eruit zien als mislukte pindarotsjes en hij gilt als een mager speenvarken.
Och toch, wat een aansteller. Scheert hij zich een keertje, gaat het mis. Ik doe hetzelfde al jaren voor hem en ik heb nog nooit gegild. Alle mannen zijn zeikerds, denk ik, maar zoals het een goed echtgenote betaamt, haal ik mijn EHBO-kit maar weer eens tevoorschijn en leg een netjes rekverbandje aan.
Buiten woedt de storm nog wat na, in huis is inmiddels de rust weergekeerd, de kalmte bewaard, de lucht geklaard en ik nog steeds behaard.

*dichterlijke vrijheid

Note van de schrijver: Dit is slechts een onzinverhaaltje bedoeld om te amuseren. Ik heb noch de behoefte om de ooievaar op bezoek te krijgen, noch om rekverbandjes aan te leggen.

#shortstory #schrijven #verhalen #humor     

Afbeelding van FelixMittermeier via Pixabay

Over narcissen uit Keulen


Comment with a minimum of 10 words.
Monetization is required
38 comments