×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Alzheimer: Ze wil naar huis. Nú.

Alzheimer: Ze wil naar huis. Nú.


Als ik de deur van de afdeling achter me sluit, loopt mijn moeder mijn kant op. Ze heeft haar jas aan, haar muts op en haar sjaal om. Ze maakt een gehaaste, gespannen indruk. Ze duwt de rolstoel van meneer S. Ze ziet me pas als we elkaar halverwege de gang treffen. Haar gezicht klaart op.

“Dag lieverd, wat fijn dat je er bent. Ik ben bijna klaar. Weet jij waar zijn jas is? We moeten zo snel mogelijk weg! Nee, ik begroet je straks wel. We moeten hier eerst weg. Ik druk je op het hart, we móeten wég!”

Ik stel voor dat we met meneer S. naar de huiskamer lopen. Daar weet vast iemand waar zijn jas is. Dat vindt ze een uitstekend plan.

In de huiskamer wordt meneer S. overgenomen door iemand van de zorg. Mijn moeder neemt me apart en fluistert: “Ze denken dat ik niet weet dat hij die van mij is. Maar nu is er niemand thuis. En ze komen zo.” Ik begrijp haar niet. Denkt ze dat meneer S. haar man is? Hij heeft wel iets weg van mijn stiefvader.

“Waarom wil je naar huis, mam?” vraag ik. Mijn moeder kijkt me verbijsterd aan. Dat ik dat nou niet snap! “De kinderen!” roept ze geïrriteerd. “Want ik wil ze toch iets geven!”.

Er gaat me een licht op. Overmorgen is het Sint Maarten. En in de rapportage las ik dat er vanochtend schoolkinderen op de afdeling zijn geweest met hun lampions. En dat mijn moeder daar zo blij van was geworden en dat ze ze allemaal een snoepje had gegeven. Kennelijk is daar iets van blijven hangen.

“Je wilt naar huis voor Sint Maarten?” probeer ik. Mijn moeder knikt. “Want anders staan ze voor een dichte deur. Want hij is er ook niet.” Ze wijst naar meneer S.

Ik denk snel na. Haar mee naar buiten nemen, het is avond, lijkt me niet handig. Ze is bang voor het donker. Naar huis is helaas geen optie. Ik sla mijn arm om haar heen en stel voor dat we eerst een mandarijn gaan eten op haar kamer. Want het is nog vroeg en de kinderen komen nog láng niet.

Als we haar kamer binnen komen, die gezellig verlicht is en waar haar lievelingsmuziek zacht speelt, zie ik mijn moeder ontspannen. “Wat heerlijk om weer thuis te zijn!” roept ze. Ze zet haar muts af, legt haar sjaal weg en vraag of ik wil helpen met de knopen van haar jas. Ze gaat tevreden in haar luie stoel zitten en vraagt hoe het met de kinderen gaat. Sint Maarten is vergeten.

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:


Alle blogs over mijn moeder:





Eddy en Rita
Wat mooi geschreven weeral! Niet oneerbiedig bedoeld maar wij moeten altijd heerlijk lachen om wat je schrijft. We zien het zo voor ons. Jullie (jij en je moeder) brengen op deze manier een beetje vreugde. 
21-11-2018 13:12
21-11-2018 13:12 • 2 reacties • Reageer
Alzheimerblog
Eddy en Rita Eerlijk gezegd lach ik er zelf ook vaak om: de humor van de situatie inzien helpt me op de been te blijven. Mijn moeder kan er zelf af en toe ook nog hartelijk om lachen. 
24-11-2018 07:48
24-11-2018 07:48 • Reageer
Eddy en Rita
Alzheimerblog een hele mooie houding die jullie aannemen. Meestal gaat men veel te ernstig om met moeilijke situaties, waardoor ze nog moeilijker worden. Humor kan helen werken. 
24-11-2018 18:31
24-11-2018 18:31 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Die kamer is haar veilige baken gelukkig. 
19-11-2018 15:40
19-11-2018 15:40 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
lekkerereceptenvoor2 ja, daar zijn we dankbaar voor.

24-11-2018 07:46
24-11-2018 07:46 • Reageer
FrutselenindeMarge
herkenbaar dit proces ,helaas
17-11-2018 16:36
17-11-2018 16:36 • 2 reacties • Reageer
Alzheimerblog
FrutselenindeMarge rotziekte, hè... Dikke knuffel voor jou!
24-11-2018 07:45
24-11-2018 07:45 • Reageer
FrutselenindeMarge
Alzheimerblog :kissing_heart: terug
24-11-2018 09:19
24-11-2018 09:19 • Reageer
Soberana
Wat los jij dat soort perikelen liefdevol en knap op. Een zegen dat ze haar kamer toch als 'thuis' ziet. :heart:
17-11-2018 14:50
17-11-2018 14:50 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Soberana ja, daar zijn we blij mee. Hopelijk blijft dat nu zo. 
24-11-2018 07:45
24-11-2018 07:45 • Reageer
Hans van Gemert
Heel knap, geduldig en liefdevol opgelost. Het is goed dat haar kamer haar het 'thuisgevoel' geeft
17-11-2018 10:58
17-11-2018 10:58 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Hans van Gemert zijn we ook erg blij mee, dit is een andere (blog ik nog over) omdat ze zo bang was voor haar buurvrouw  en hier voelt ze zich voor het eerst echt thuis.
17-11-2018 11:22
17-11-2018 11:22 • Reageer
Annemiek
Wat was dit spannend en wat heb je dit (alsnog) in goede banen weten te sturen. Zo mooi om te lezen dat je moeder weer rustig werd van haar eigen muziek en dat ze weer thuis was. Heel bijzonder ook om te lezen dat een bezoekje van kinderen met Sint Maarten haar ze terug brengen naar wat er eigenlijk gebeuren moet. Snoepjes voor de kinderen die langs de deuren gaan!
17-11-2018 09:42
17-11-2018 09:42 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Annemiek ja, dat was altijd een van de hoogtepunten van het jaar voor haar en zit er blijkbaar nog helemaal in...
17-11-2018 11:21
17-11-2018 11:21 • Reageer
jolandemooij
Wat fijn dat je moeder haar kamer als thuis herkend. 
17-11-2018 09:39
17-11-2018 09:39 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
jolandemooij ja, het heeft lang geduurd maar nu zit ze op een plek (ze heeft een nieuwe kamer sinds kort, stof voor een andere blog) waar ze zich echt helemaal prettig voelt.

17-11-2018 11:21
17-11-2018 11:21 • Reageer
Encaustichris
Heel knap opgelost. Fijn dat ze thuis kwam!!
17-11-2018 09:32
17-11-2018 09:32 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Encaustichris ja, met dat laatste ben ik ook erg blij!

17-11-2018 11:20
17-11-2018 11:20 • Reageer
Schorelaar
Jouw hersens werken op volle toeren, wat heb je dit mooi opgelost. 
17-11-2018 09:17
17-11-2018 09:17 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Schorelaar gelukkig begreep ik haar uiteindelijk, maar het kost me soms wel veel moeite...
17-11-2018 11:19
17-11-2018 11:19 • Reageer
Els Vergaerde
Wat heb je dat liefdevol weten op te lossen.
17-11-2018 09:07
17-11-2018 09:07 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Els Vergaerde dankjewel :-)
17-11-2018 09:09
17-11-2018 09:09 • Reageer
Chalija
Goed opgelost. Schattig eigenlijk dat ze aan de kinderen denkt en Sint Maarten. Een mooie herinnering blijft hangen. Wat ga je er goed mee om.
17-11-2018 09:01
17-11-2018 09:01 • 3 reacties • Reageer
Alzheimerblog
Chalija ze is altijd dol op kinderen geweest en Sint Maarten was voor haar een van de hoogtepunten van het jaar, dus wel te begrijpen. Stom dat ik daar niet meteen aan dacht. 
17-11-2018 09:09
17-11-2018 09:09 • Reageer
Chalija
Alzheimerblog jij kunt ook niet weten dat dat naar boven kwam bij haar. Respect hoe je hier allemaal mee omgaat. Van je afschrijven is altijd goed overigens. Voor jou goed en wij lezen hoe het is. Je beschrijft het op een prettige manier. Ik blijf in ieder geval lezen, dus mijn aandacht heb je. En ik sluit mij aan bij Els Vergaerde liefdevol opgelost. Diep respect voor jou.
17-11-2018 09:15
17-11-2018 09:15 • Reageer
Alzheimerblog
Chalija dankjewel :-) 

17-11-2018 11:19
17-11-2018 11:19 • Reageer