De zee is kalm. Het water klotst met kleine golfjes tegen de zijkant van de kotter. De fuiken zijn weer uitgezet. Het wachten is begonnen. Willem zwijgt. Zijn armen hangen langs het lichaam, de handen tot vuisten gebald. De ontelbare lijntjes, die kriskras over zijn verweerde gezicht lopen, lijken donkerder te worden. Diepere groeven, tekenen des levens. Zijn lippen klemt hij stijf opeen. De verbeten trek, verraadt zijn woede. Hij gromt, zijn woorden zijn nauwelijks hoorbaar.
'Een goede vangst. Dat was het. Een goede vangst.'
Hank haalt zijn schouders op. Uiterlijk onverschillig. Inwendig weet hij zich geen raad. Hij is diep onder de indruk. Heeft de angst het hem doen besluiten? De zee geeft en de zee neemt. Het kon gewoon niet, het mocht niet, het was niet normaal. Hij kauwt op de steel van zijn pijp.
Willem zwijgt weer. Hij staart over de baren. Ziet hij haar nog ergens? Zijn hoop is vervlogen, zijn tanden knarsen. De tijd gaat voorbij. De mannen wisselen geen woord meer. Ze halen de netten zonder wat te zeggen weer binnen en zetten koers naar de haven.
'Morgen vaar ik zonder je uit.'
'Willem, het spijt me.'
'Weet ik eens een vrouw weten te strikken... laat mijn maat haar weer vrij.'
'Ze had een staart, Willem.'
'Nou en? Op mijn leeftijd kan je niet kieskeurig zijn.'



#shortstory 

Afbeelding van Pexels via Pixabay

De zee geeft en de zee neemt...

20 comments