De surprise


Het was een heel karwei geweest, maar nu was het af. Eindelijk. Vol trots bekeek Joris het resultaat. Hij knikte. Jawel, het was helemaal goed. Wat zou Manon opkijken! Er diende nog slechts één ding te gebeuren. Het passende inpakpapier werd met enkele tientallen meters plakband om de surprise bevestigd.

Hij keek om zich heen. Surprise maken was mooi, maar het veranderde je kamer nogal gauw in een soort slagveld. Overal lagen snippers papier en hier en daar ontdekte hij een ontsnapte klodder verf. Zelfs op zijn deken zat een ongewenste rode vlek. Nou ja. Je kon niet alles hebben. Snel veegde hij de overgebleven snippers en stukken papier bij elkaar en deponeerde ze in de afvalemmer. Enkele kleine snippers die tussen de naden van de parketvloer waren gevallen kon hij met een pincet gelukkig ook opruimen.

De kinderen van groep acht moesten een kwartiertje eerder op school zijn, zodat ze heel onopvallend hun pakket midden in het klaslokaal konden achterlaten. Meester Hans hield de wacht, zodat er niet tussen de pakketten gesnuffeld kon worden.

Even later was het dan zover, vierentwintig gespannen kindergezichten keken elkaar in de kring aan. Meester Hans had de camera in de aanslag, om alle creaties vast te leggen. De pakketten konden eindelijk één voor één worden opengemaakt. Het gedicht moest hardop worden voorgelezen, dat vond Joris eigenlijk het minst leuke gedeelte. Er waren twee dingen waar hij gewoon niet op kon wachten. Natuurlijk, het pakket dat hij zelf zou krijgen. En het pakket voor Manon. Wat zou ze ervan zeggen? Zou ze zijn verrassing leuk vinden? Hij hoopte het maar.

Eerst was Jop aan de beurt om uit te pakken. Daarna Elsje. En toen hijzelf. Wat een raar, lang pakket was dat! Voorzichtig pelde hij het papier ervan af. Er kwam een verkeersbord in een standaard tevoorschijn, een verkeersbord van een verplicht fietspad. Joris kreeg een kleur. Ja, dat vergat hij soms wel eens, dan fietste hij gewoon over de stoep. Uit het verkeersbord kwam een doos stiften. Dat was dan wel weer leuk.

Daarna was Manon aan de beurt. Joris hield zijn adem in.

'Oh!' klonk het, en dat werd door de andere kinderen herhaald.

Uit het pakket kwam een lange stok tevoorschijn. Aan het eind hing aan een stukje waslijn een prachtige lantaarn, waar een echt lampje in brandde. Manon haalde er een pakje met een hartvormige kaars uit.

'Oh mooi!',  riep ze. Ze keek Joris aan, die met een kleur als een boei terugkeek. 'Dank je wel,' zei ze zacht, 'dat vind ik heel lief van je!'


(c)2018 Hans van Gemert. Afbeelding: Pixabay

Passend in de schrijfuitdaging van december 2018, waarbij een tiental steekwoorden gebruikt moest worden. Lees er hier meer over:

To the natural.
I like to think that I can photograph the world as it is, natural light, no poses and above all try to record the exact second of that gesture that falls in love with us, but part of this craft is to take advantage of any light resource to improve the experience of producing magic memories, so in short I accept the collaborations of Modeling and Makeup Artist professionals #modeling
Comment and receive 25 YP 25
Directed thask in the park
#education Tareas dirigidas en el parque - Tareas dirigidas en el parque Son los niños de nuestra comunidad, que diariamente vienen al parque en las horas de la tarde cuando el sol y el calor se ha puesto, reciben refuerzo en sus deberes.   La Universidad Rafael Belloso Chacín (Urbe) a través de un programa denominado Servicio Comunitario donde los estudiantes dedican unas horas a las comunidades. Brindan asistencia académica y asesoría a proyectos comunitarios, intervención social y apoyo institucional en actividades, y benefician a la comunidad y de la mano del capital humano de la universidad.  Fomentan el compromiso con la responsabilidad social y el Servicio Comunitario, dirigido a las necesidades de los contextos parroquial, municipal, estatal y nacional, como motores fundamentales en la búsqueda de soluciones académico / técnicas, activando la corresponsabilidad del conocimiento teórico de la teóctica. conocimiento.   No cobran absolutamente, este programa beneficia a los niños de nuestra comunidad y los de los barrios aledaños, muchos de ellos son barrios de invasiones de muy malas condiciones.   Los niños toman clases en la cancha, no tienen pupitres y hay pocas sillas.   La comunidad a través de diferentes actividades ha tratado de hacer un salón de usos múltiples donde niños y adultos puedan recibir clases, donde puedan hacer un comedor, hacer una oficina y un salón para eventos de música y teatro. Son los niños de nuestra comunidad, que diariamente se acercan al parque en las de la tarde que ya ha bajado el sol y el calor, ellos reciben un refuerzo en sus tareas. La Universidad Rafael Belloso Chacín (Urbe) mediante un programa que se llama Servicio Comunitario donde los estudiantes destinan unas horas a las comunidades. Ellos hacen la asistencia y asesoría académica a proyectos comunitarios, intervención social y apoyo institucional en actividades y beneficio de la comunidad i de la mano del capital humano universitario. Fomentan el compromiso de la responsabilidad social y del Servicio Comunitario llevados a las necesidades del contexto parroquial, municipal, estadal y nacional, como motores fundamentales en la búsqueda de soluciones académicas / técnicas, activando la corresponsabilidad del conocimiento teóctico del conocimiento teóctico. Ellos no cobran absolutamente, de este programa se benefician los niños de nuestra comunidad y las de los barrios alrededores, muchos de ellos son barrios de invasiones de condiciones muy pobres.  Los niños reciben las clases en la cancha, no tienen pupitres y son pocas las sillas.  La comunidad a través de diferentes actividades ha intentado hacer un salón de usos múltiples donde puedan recibir las clases niños y adultos, donde se pueda hacer un comedor, hacer un consultorio, y un salón para eventos de música y teatro.