×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Eindelijk, het openen van het doosje!

Eindelijk, het openen van het doosje!


Wat gebeurt er vooraf

De grote sloper

Het mysterie van het doosje - deel 1

Gaat het doosje open?

Het mysterie van het doosje - deel 2

Ik heb besloten er een speciaal momentje voor mezelf van te maken. En waarom ook niet, ik beschouw het gewoon als een van de voorrechten die ik als opzichter heb. Niets of niemand anders dan het doosje en ikzelf. 

Jacco, de collega die prijzen zou kunnen winnen met zijn bovenmatige nieuwsgierigheid, is zojuist eindelijk met lichte tegenzin vertrokken. Omdat de schemering in deze tijd van het jaar al wat vroeger invalt, en het invallende duister bovendien nog wordt versterkt door de zware bewolking, heb ik de lamp boven de tafel in onze keet aangeknipt. Het blauwige, witte licht is bepaald niet gezellig te noemen, maar een kniesoor die daar op let. Het moment is eindelijk daar. 

Het doosje, dat ik vroeg op de ochtend achter het houten schot van het sloophuis heb gevonden, staat voor me op tafel, in het felle licht van de tl-lamp. Nou ja, doosje. Het is eigenlijk meer een houten kistje, een miniatuurdingetje. Wie zou het daarboven verstopt hebben? Met welke reden? En waarom is het blijven staan? Gewoon vergeten of afgedankt? Of zou er een ander, meer sinister antwoord op deze vraag zijn?

Aarzelend strek ik mijn vingers uit. Deze ochtend heb ik het enkele minuten lang geprobeerd te openen, zonder enig resultaat. En toen ineens leek het heel gemakkelijk open te gaan. Een vreemde gedachte dringt zich aan me op. Alsof het kistje zich aanvankelijk verzette en daarna de tegenstand opgaf. Hoe zal het nu gaan? Staat me een nieuwe ronde van inspanningen te wachten, of worden de geheimen van het doosje nu eindelijk geopenbaard? Ik schud even met mijn hoofd, terwijl mijn vingers nog boven het dekseltje hangen. Wat haal ik toch allemaal in mijn hoofd! Denk ik soms dat zo'n klein kistje vol zit met goud, juwelen en magische geheimen? Daar is het toch veel te klein voor, en bovendien zou degene die het doosje daar achter het schot verstopt heeft het dan vast hebben opgehaald. Licht geërgerd over mezelf en mijn overspannen verwachtingen klak ik met mijn tong.

Ik pak het doosje vast en schuif het resoluut over het tafelblad naar me toe. Klaar met bespiegelingen en twijfels, klaar met dromen, het is gewoon tijd het ding open te maken. Mijn vingers klemmen zich om het deksel en voorzichtig probeer ik het omhoog te duwen. Gelukkig, er volgt geen herhaling van de vruchteloze pogingen van deze ochtend, het deksel geeft keurig en soepeltjes mee.

Maar dan word ik gestoord door een onverwacht en onwelkom geluid.

'Ik wist het wel!' De stem van Jacco klinkt triomfantelijk en met een overwinnaarsblik kijkt hij me vanaf de drempel aan. Inwendig vloek ik, ik ben zo in mijn eigen gedachten en met het doosje bezig geweest dat ik hem helemaal niet heb horen terugkomen. 'Ik wist wel dat je iets bijzonders had gevonden. Wat is het, laat eens kijken?'

'Dat gaat je niks aan!' Mijn stem is niet bepaald vriendelijk, maar het klinkt precies zoals ik het ook bedoel. Met een klap sla ik geïrriteerd het dekseltje weer dicht.


(c)2018 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay

Dit verhaal past in deze uitdaging, waar je de hele maand november aan kunt meedoen

Hoe gaat het verder?