Portretfotografie experiement


Goedemorgen!

Tijd voor een tweede post waarin ik voornamelijk eens ga kijken wat ik allemaal met de blogeditior kan.

Gisteren heb ik mijn introductiepost geschreven, en ben echt overweldigd door de hoeveelheid reacties die daar op kwamen. Wat tof dat mensen zo actief zijn hier! Zoals ik in die eerste post al zei, is #fotografie een van de dingen waar ik me mee bezig hou. Ik ben er allerminst een pro in, ik vind het vooral gewoon leuk.

Meestal maak ik foto's van de natuur, bloemen, en dieren. Of van mijn vriend want hij heeft geleerd het gewoon maar te ondergaan als ik weer met een camera op zn neus zit haha. Een week of twee terug ben ik in een opwelling echter wat gaan uitproberen met zelfportretten. Mijn schoonzusje (ik ben niet getrouwd maar same difference) is de laatste tijd allerlei horrormakeup aan het testen, en daardoor raakte ik geinspireerd. Zij is er beter in dan ik, dus wie weet komen er binnenkort ook foto's waarbij zij mijn gezicht onder handen heeft genomen, maar voor nu ben ik zelf wat dingen op mijn gezicht gaan smeren.

Ik ben over het algemeen een happy persoonlijkheid, positief ingesteld en lach veel. Deze foto's wilde ik juist heel anders laten zijn. Ze zijn dus niet zozeer een representatie van mijzelf, maar een leuk experiment. Ik heb een hele reeks gemaakt, maar er zijn er twee die ik graag wil delen. Ik ben heel benieuwd wat jullie er van vinden!


photography

Foto nummer 1

Dit is de eerste foto. Ik dacht ik zet er wat tekst naast anders vult hij wel echt het hele scherm heel lang in de lengte.

Hij is nu alleen alsnog wel heel lang en zoveel heb ik nou ook weer niet te vertellen erbij haha

Anyway, ik heb deze foto wel wat bewerkt in photoshop. Helaas heb ik niet van mezelf zulke fel blauwe ogen. Ik heb mijn eigen oogkleur wat verzadigd hier. 

Voor de volgende foto een stukje naar beneden scrollen ;p


Foto nummer 2

Deze foto is een landscape gemaakt, dus ik dacht hierbij schrijf ik er wat boven. Ik vind deze foto zelf heel apart, omdat het me echt helemaal niet meer aan mezelf doet denken. Dat is juist een van de dingen die ik zo tof vind aan fotografie: Je kunt zowel realiteit vast leggen, als beelden helemaal omvormen naar wat jij wil dat het is. 

Ook hierbij heb ik de kleur van mijn ogen in photoshop meer naar voren gehaald. Ook heb ik mijn tanden witter gemaakt om de foto fellere contrasten te geven. 

photography

Zelf ben ik best tevreden met deze foto, juist omdat ik mezelf er eigenlijk niet in herken. Toch vind ik het eng om hem te delen, omdat het dus zo anders in dan wat ik normaal maak en hoe ik er normaal uitzie ook. Maar goed ik bedacht me: kan het beter maar gewoon proberen, wie weet zijn de reacties heel anders dan ik verwacht haha


Ik ben benieuwd wat jullie van posts zoals deze vinden. Hebben jullie er graag wat meer informatie bij? Of juist graag wat minder? Meer of minder afbeeldingen? En de inhoud zelf. Is dit iets wat bij Yoors past? Ik hoor het allemaal graag! :)

Liefs en fijne dag allemaal!

Comment and receive 25 YP 25
The survival of every day - tip 1
The first tip for the survival of every day is: dare to dream. The harsh reality of every day and the challenges it entails can make you lose your courage. Sometimes other people make our lives miserable; they laugh about your ambitions or warn you of disappointments. 'Dreams are cheating, 'they say. It can make you cynical, but don't fall for that trap! Tell me honestly, do you dare to dream? “Everyone dreams, but not everyone has the same dream. Whoever dreams at night, in the dusty pits of his head, wakes up to discover that that dream meant nothing. Those who dream during the day are dangerous, because they can pursue their dream with their eyes open, to make it come true.” - T.E. Lawrence - You have different kinds of dreams. They can be pure fantasy or very powerful in our reality; your life! Dreams that are not about anything or that inspire us. My encouragement is: go for the second kind. It's the art of dreaming the “dangerous dreams” of daytime. Think big. Think what makes you happy or happy. What if you never had to work again? What does your heart beat faster? What can be so real no longer? It helps me at least once a year to withdraw myself to a quiet place for 1 or 2 days and be busy with these questions. What do I dream of? Where do I want to be in 5 years? Someone once told me: “You overestimate what you can do in a year, but underestimate what you can do in five years.” That helps me not to dream too small, but at the same time be patient. So: write down your dream. Remind yourself, hang it somewhere where you see it every day. Share it with others, and let them remind you. Or share it in the comments below; what is your dream? #survival #tips The tips come from survival expert Bear Grills; the world's best-known survival expert, complemented by my own experiences.
Comment and receive 25 YP 25
Women on the Edge of Death: The Other Side of Confinement
Maria had just over 7 years of marriage. - Their relationship began in an idyllic way and full of details on the part of Juan, a man older than her by eight years and who little by little was surrounding his life partner until he left her in a situation of vulnerability and dependence. Maria at first was carried away by the comments of family and friends who told her “how lucky you are, you got a man who doesn't want you to work and treats you like a princess”. Inside doors history was not so rosy. Juan went from being the seducer in love to the abusive abuser. He began to prohibit outings and friendships and began to resound a phrase that increasingly impacted the delicate figure of his wife. "You're mine". He had ceased to be a person to become an object whose owner was the one who had sworn eternal love to him. This reality gave a bit of respite when Juan went out to work and María could talk with some neighbors or friends who secretly visited her, but it changed when the Covid pandemic became present and Juan had to stay home after the staff cut in the company where he worked as a supervisor. The debts contracted previously could not be paid and they accumulated, like Juan's frustrations. It was when Maria knew fear. And it is that according to the regional director for Latin America and the Caribbean of UN Women, María-Noel Vaeza, in the sexist violence inheritance and cultural habits are glimpsed and, at the same time, a socioeconomic context that deteriorated more with the circulation of the covid -19 and social confinement. It is estimated that 118 million women are in poverty in the region. A reality that was validated in November 2020, when the continental movement Planeta Ella and the Latin American Network against gender violence, which brings together 35 organizations from 21 countries in the region, declared the “feminist emergency” in Latin America. María was able to save her life, even living in Venezuela, where impunity for femicides is almost a constant. It did not become “one more”, but it could be counted as part of the statistics produced in a study published by the Belisario Domínguez Institute (IBD) of the Mexican Senate that indicates that “violence against women is expressed in many different ways, from subtle attitudes, to physical assaults and sexual abuse that damage their physical and emotional integrity, limit their development and cancel their fundamental rights, in order to control, dominate, limit, prohibit, exclude or minimize them ”. This pandemic of violence against women has alarming figures in Venezuela and which are documented by the digital Observatory of Femicide of the Center for Justice and Peace, who reported that in the first 90 days of 2021 60 women were murdered in Venezuela, of which 45% of the cases, the victims were between 22 and 36 years old. The ONG detailed that 50% of the aggressors were Venezuelans, 15% were between 23 and 27 years old and only 1 was under 18 years of age. 15% were police officers, while 5% were linked to criminal gangs and 70% remain on the run. Death is not only outside with a lethal virus, it also hides in the corners because not every home is a place of protection. - Don't be a statistical number of violence and seek help to save your life! - Mujeres al filo de la muerte: La otra cara del confinamiento - María tenía poco más de 7 años de matrimonio. Su relación comenzó de manera idílica y llena de detalles por parte de Juan, un hombre mayor que ella por ocho años y que poco a poco fue cercando a su compañera de vida hasta dejarla en situación de vulnerabilidad y dependencia. María al principio se dejó llevar por los comentarios de familiares y amigos que le decían “qué suerte la tuya, conseguiste un hombre que no quiere que trabajes y te trata como una princesa”. Puertas adentro la historia no era tan color de rosas. Juan pasó de ser el seductor enamorado al maltratador abusivo. Comenzó a prohibir salidas y amistades y comenzó a retumbar una frase que cada vez impactaba más en la delicada figura de su esposa. “Tú eres mía”. Había dejado de ser persona para convertirse en un objeto cuyo dueño era quien le había jurado eterno amor. Esta realidad daba un poco de respiro cuando Juan salía a trabajar y María podía hablar con algunas vecinas o amigas que la visitaban a escondidas, pero cambió cuando la pandemia por Covid se hizo presente y Juan se tuvo que quedaren casa tras el recorte de personal en la empresa donde trabajaba como supervisor. Las deudas contraídas con anterioridad no pudieron ser pagadas y se fueron acumulando, como las frustraciones de Juan. Fue cuando María conoció el miedo. Y es que según la directora regional para América Latina y el Caribe de ONU Mujeres, María-Noel Vaeza, en la violencia machista se entreveran herencias y hábitos culturales y, a la vez, un contexto socioeconómico que se deterioró más con la circulación del covid-19 y el confinamiento social. Se calcula que 118 millones de mujeres se encuentran en situación de pobreza en la región. Una realidad que se valida en noviembre de 2020, cuando el movimiento continental Planeta Ella y la Red Latinoamericana contra la violencia de género, que reúne a 35 organizaciones de 21 países de la región, declara la “emergencia feminista” en América Latina. María pudo salvar su vida, aun viviendo en Venezuela, donde la impunidad para los feminicidas es casi que una constante. No se convirtió en “una más”, pero sí podría contarse como parte de las estadísticas arrojadas en un estudio publicado por el Instituto Belisario Domínguez (IBD) del Senado mexicano que señala que “la violencia contra las mujeres se expresa de muy variadas maneras, desde actitudes sutiles, hasta agresiones físicas y abusos sexuales que dañan su integridad física y emocional, limitan su desarrollo y cancelan sus derechos fundamentales, con la finalidad de controlar, dominar, limitar, prohibir, excluir o minimizarlas”. Esta pandemia de violencia contra la mujer tiene cifras que alarman en Venezuela y que están documentadas por el Observatorio digital de Feminicidio del Centro de Justicia y Paz, quien informó que en los primeros 90 días del 2021 fueron asesinadas en Venezuela 60 mujeres, de los cuales el 45% de los casos, las víctimas tenían entre 22 y 36 años. La ONG detalló que el 50% de los agresores eran venezolanos, 15% tenía entre 23 y 27 años y solo 1 era menor de 18 años. El 15% eran funcionarios policiales, mientras que el 5% estaba vinculado a bandas delictivas y el 70% permanece en fuga. La muerte no solo está fuera con un virus letal, también se esconde en los rincones porque no todo hogar es un lugar de protección. ¡No seas un número estadístico de la violencia y busca ayuda para salvar tu vida!