Oppassen op 3.

Oppassen op 3.

Half 10, we zwaaien de auto van dochterlief en haar gezin uit.
De eerste keer oppassen op Caspar hebben we tot een einde gebracht.
Pfff, we ploffen op de bank.
“hoe was de rest van de dag? ”vraagt manlief.

Vanmorgen was ik naar het huis van Bernard en Julia gefietst, ik wilde eerst een cappuccino drinken, Anna hielp meteen met het oplepelen van het melkschuim en zette demonstratief haar tas in de gang. 
Een tweede kopje nam ik niet meer tot groot genoegen van Anna. 
“Doeidoei” zwaaide ze enthousiast naar haar vader, haar moeders taalgebruik imiterend. 
Thuisgekomen tilde ik haar uit het fietszitje en gingen we het huis in
. “Lanie! Lanie!” riep ze vrolijk, maar die was er nog niet. 
Ik vond dat ze oma wel kon helpen met het ophangen van de was, wasknijpers aangeven, maar er belandden nogal wat knijpers op het houtsnipperpad. 
Toen hoorden we Irma, ze was met de bus gekomen, dan is het vanaf het pleintje een heel klein stukje lopen, dat red Melanie nu. 
Caspar zat in de draagzak, het mannetje is alweer 6 weken, wat vliegt de tijd. 
We gingen meteen aan tafel, even bijkletsen en nog wat instructies gekregen over Caspar. 
Daarna gingen de meisjes op hun middagdutje en sliep het kleine mannetje in de box.

Soms slapen de meisjes lang, en dat was vanmiddag ook het geval, 
we zaten net aan een stukje fruit toen Anna al werd opgehaald, ze had nog geen zin om te gaan.
Het kwam mij wel goed uit, nu kon ik op stap met Caspar in de draagzak en Melanie in de buggy, ik stopte wat euro’s in mijn zak en hing mijn tas aan de haak van de buggy. 
Ik genoot best wel van de belangstelling die er was voor de kleine. 
Bij thuiskomst was manlief er. 
We dronken gezamenlijk een kopje thee en daarna ging ik de keuken in. 
Voor het avondmaal had ik een recept van Elisabeth gekozen, met bloemkool risotto daarbij. 
Melanie leek het allemaal heerlijk te vinden en at haar hele bordje leeg. 
Als nagerecht hadden we Griekse yoghurt met walnoten en honing
Melanie at liever aalbessen die ze met een soort pincetgreep uit het kommetje viste. 
Bijzonder dat ze die zure vruchtjes zo lekker vond. 
Daarna ben ik Caspar een flesje gaan geven en hoorde ik vanuit de keuken veel gelach en gespetter toen Melanie opa mocht helpen met de afwas, waarschijnlijk hanteerde zij de afwasborstel. 
Na de douchebeurt ging ze haar bed in en viel meteen in slaap.

Binnen een uur, Caspar krijsen en Melanie die daar wakker van werd. 
Geen 8 uur journaal voor opa en oma maar twee huilende kinderen. 
We startten met rondlopen, nog een flesje voor de kleine, 
nog wat aal besjes voor Melanie die toen haar tranen droogde. 
Caspar bleef huilen. 
Ook van de voetbal kreeg opa weinig mee. Arm kleintje. 
Na dik een uur ging de deurbel. 
Alleen al bij het horen van de stem van zijn moeder bedaarde Caspar. 
Zo mooi.

Met deze blog doe ik mee aan de juni schrijfuitdaging van Hans van Gemert. 
In deze uitdaging moeten de volgende steekwoorden voorkomen:  
fiets, walnoot, haak, afwasborstel, bloemkool, plein, wasknijper, euro, pincet en vlieg.


Houd je ook van schrijfuitdagingen, om te lezen of te schrijven? Meld je hier aan en doe mee.

Promote: support and profit

Support Schorelaar with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
A tiny tropical fish with a sense of self.
Hello! I am the blue wrasse and would love to tell you something. - #today #scienceresearch #wrassewrasse #animalblogpost A few weeks ago, divers appeared among the beautiful reef in which I live. That was not the first time and because they always left us alone before, I just continued with my 'assignment'. That is rid of fish from parasites. We help fish in all sizes Also very large. Actually, I'm not really sure what these fish think about us. Perhaps they think that we are very social and therefore necessarily want to rid them of their inconveniences. But hi hi, we just love parasites. That is our food source . The fish who want to make a clean make it known with the movements they make, or sounds they make. Some whip their tails. Others are constantly opening their mouth. They never eat us because they are all too happy when they get rid of those parasites . So in four weeks, I was diligently brushing, so collecting my favorite fare, when I suddenly ended up in a big green mesh net . A diver was the cause of that. I was almost shocked by a bump. The creature brought me to the surface. Really a really nasty experience But again, she released me from the net into a reservoir. A little after that, we sat in a medium-sized aquarium with a small swarm . Which was confirmed on one side something in which I could see myself. At first I thought this was another cleaning fish that was challenging le wat . Because it seemed to tap my face every time. But, after a skirmish, I suddenly realized it was me. Yes waded! What an experience. I thought I did look nice. So beautiful blue, small and slim. So I did some dances for my own reflection. Whew it was quite a relief that I wasn't confronted with an aggressive fish of my own kind. Then suddenly I saw a brown spot on my skin. I knew that a diver had inflicted it on my skin. That dot looked completely like a parasite. But unfortunately it wasn't . I had to look at my bodice of hgel against a stone lying in the bin. But again, I am completely pure again. The next day she put me and the other fish in a different tank, certainly. Now the mirror was not the entire width of the widest window. But right to the much narrower. And the creature that caught me did put another dot on my body. The Netherners. It made me feel terribly small and impotent. I had never felt that kind of powerless feeling in the reef between the corals and the very big fish. Well if everyone accepts you as a fish and does you no harm, you won't think about that either. This time, of course, I knew better immediately. So I only admired a little more in that narrower mirror. Anything else you couldn't do in the aquarium and scrub off the stain they had inflicted on me . In the meantime, I was getting hungry and an awful lot of homesickness. Which caused me to crave my own hiding spot for the night and, of course, my friends, the fish in need of care. The next day we were put into another thing. This time with the mirror to the left and the same again: a dot on my body. Yes, say. That's when I really had my coming from it. But also this time, out of boredom, I did some dances in the mirror. But I really felt a bit weakened without my daily portion of fresh parasites . We did get food. But fed up that was importantnot fresh and far from tasty. And then whoopee! they transferred us into a cockpit, the whole group all of a sudden, and let go back. All right, this was in our familiar spot . Because I was afraid they would just tip us out of here I was euphorically happy when I found my hideout intact for the night. Those divers are weird snouts, huh? I've already thought silly. But, so far, still can't figure out why they did such a thing to us. It must have something to do with those mirrors. But what? But yes I have actually been happy for a long time now that I can fill my belly again and that I have my friends, the fish in need of care, back in my vicinity. Conclusion of the researchers. The blue wrasse appears to have a self-awareness. We didn't expect this at all with a fish So there will be more fish that have that. The wrasse does have a good eyesight . This must have it in order to see the tiny parasites clearly High cognitive behavior, such as recognizing yourself in the mirror, is not limited to humans, great apes, chimpanzees, dolphins, magpies and elephants Since we have repeated this sample a few times, we now know that smaller fish with a self-awareness also exist . So not all fish belong to a group of lower cognitive abilities
More