Optimale vrijheid

Optimale vrijheid

Gek. Helemaal gek word ik. Overal waar ik kijk zie ik zeemeerminnen en de laatste dagen is er een opvallende toename in het aantal pauwen bij ons in de straat.  Ze zitten overal op en in. 

Ik zag er zelfs eentje die verwoede pogingen ondernam om in mijn auto te komen.

Ze nemen de boel over, dat is wel duidelijk. 

Gek dus. Toen ik die advertentie zag aarzelde ik ook geen moment: 'Optimale vrijheid? Bel!'

En natuurlijk belde ik. De afspraak is gemaakt. Vanavond komt hij, om acht uur.

Nu is het kwart over acht en er is nog niemand te zien. Geërgerd kijk ik voor de zoveelste keer door het raam. Het irriteert me vooral dat ik weer eens in zo'n onzinverhaal ben gestonken, ik zou langzamerhand toch eens  beter moeten weten.

Ik heb de laatste gedachte nog niet helemaal uitgedacht als er een auto voor de deur stopt en ik haast me om de voordeur open te gooien.

'Je bent laat.'

'Dat weet ik. Dat is ook exact de bedoeling.'

'De bedoeling?'

'Bereid je altijd voor op het onverwachte, dat is mijn devies. Ben je bereid?'

'Natuurlijk, daarvoor heb ik immers gebeld?'

'Veel mensen deinzen op het laatste moment terug, niets is zo veranderlijk als een mens.'

Ik haal mijn schouders op. 'Leg het eerst nog maar eens uit.'

Hij kijkt me van onder dikke, borstelige wenkbrauwen aan. 'Natuurlijk. Het is heel simpel. Jij maakt het afgesproken bedrag over op mijn bankrekening, en ik bezorg je optimale vrijheid.'

'Optimaal? Zeker weten?'

'Zeker weten. Met mijn uitvinding,' hij wijst op het koffertje dat hij naast zich heeft gezet, 'stuur ik je naar de meest rustige plek die je je maar kunt voorstellen.'

Dat klinkt goed en dus maak ik met mijn mobiel het gewenste en aanzienlijke bedrag over. De koffer gaat open en er komt een plaat uit die hij openvouwt. Ik moet op die plaat gaan staan en hij drukt op wat knoppen op het apparaat in de koffer. Er volgt een flits, een moment van duizeligheid en ik knipper met mijn ogen.

Als ik de ogen weer open is mijn huiskamer verdwenen. Trouwens, alles is verdwenen. Ik sta op de meest rustige plek die je je maar kunt voorstellen, volop natuur om mij heen. Waar en hoever ik ook kijk, er is geen spoor van mensen of menselijke beschaving te zien. Ik ben helemaal alleen.

Met een intens gevoel van geluk zak ik neer in het zachte, frisse gras. Heerlijk is het hier!

In de verte zie ik enkele grote gedaanten door het hoge gras bewegen. Tot mijn verrassing lijken het wel mammoets. Als ik nogmaals kijk krijg ik een volgende verrassing: ze worden gevolgd door een groep hongerige leeuwen!

Het maakt me een tikkeltje ongerust en ik vraag me ineens af: Hoe kom ik eigenlijk weer terug?


(c)2019 Hans van Gemert

Afbeelding header: Pixabay
Afbeelding pauw: Naturefreak


Dit verhaal past in verschillende schrijfuitdagingen:

Promote: support and profit

Support Hans van Gemert with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
More