Kortsluiting


#howtodealwith

'Wat doe je met je schoonmoeder als die een epileptische aanval krijgt in bad?'

'Zo snel mogelijk uit het bad halen?'

'Nee, nog eens raden.'

'De stop eruit trekken, uiteraard, zodat het bad leegloopt.'

'Al wat beter, maar voordat je de stop eruit haalt, wat doe je eerst?'

'Ik zou het niet weten.'

'Simpel, snel handelen is een eerste vereiste. Zoek als de wiedeweerga vuile was op, gooi dat bij je schoonmoeder, strooi er waspoeder bij. Als de was schoon is, trek dan de stop eruit en afhankelijk van de duur van de aanval kan je er nog een spoelbeurt tegenaan gooien.'

Gewoon een conversatie in de kroeg, wat uiteindelijk een overduidelijk schoonmoedermopje blijkt te zijn. Smakeloos? Kwetsend? Misschien voor sommigen. In het geheel niet voor mij. Toen mijn man diep in nacht thuiskwam uit onze horecazaak, maakte hij me wakker om me te vertellen wat hij aan de bar had gehoord. Ik lag te schokken in bed. Nee, dit keer niet van een epilepsieaanval maar van het lachen. Ik zag het al voor me, een vrouw hevig maaiend met armen en benen in het bad, slipjes, hemdjes en sokken erbij, zeepsop vlokken vliegen in het rond.

Humor houdt mij op de been. Zelfspot helemaal.

Er is een aantal verschillende epileptische aanvallen, ze hebben best wel ingewikkelde benamingen, ik denk, dat ik ze allemaal wel gehad heb. Van de hele lichte insulten, zogenaamde absences, tot hevige langdurige aanvallen die soms zelfs kunnen leiden tot bewusteloosheid. In de loop der jaren heb ik het onder controle gekregen, nee, niet dat ik geen aanval meer krijg, maar heb geleerd om de signalen te herkennen en waar nodig mezelf in veiligheid te kunnen brengen. Het lukt niet altijd. Maar meestal kan ik er redelijk goed mee omgaan. Het is daarbij wel van belang dat ik mijn medicatie tijdig inneem. Daar heb ik een strak schema voor en dat luistert zeer nauw. Ik kan bijvoorbeeld al last krijgen van lichte trekkingen wanneer ik een kwartier te laat ben met mijn pilletjes. Lastig, maar het is te doen.

In hele gênante situaties ben ik al geweest, ik heb het er nog altijd moeilijk mee dat ik anderen angst aanjaag, want het kan behoorlijk eng eruit zien wanneer iemand onverwachts om zich heen slaat, met de ogen rolt zodat er alleen oogwit te zien is, schokkend neervalt, schuim om de mond heeft en plots de urine laat lopen. Maar wanneer je het voor jezelf omzet in de gedachte dat het er hilarisch uit ziet, is er beter mee te dealen.

Ik bagatelliseer de impact van de epileptische aanval niet, maar het helpt mij enorm door mezelf hier gigantisch voor op de hak te nemen. Anderen ervaren het op andere manieren, dat respecteer ik ook, temeer omdat ik uit ervaring weet hoe zwaar het kan zijn.