Oudjaar in het woonzorg centrum.



In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen.
Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan.
Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie.


 

December is aan zijn laatste dag begonnen, en wij, de dagploeg van oudjaar ook.
 Na het lezen van de overdracht beginnen we, 
we hebben tegenwoordig sensoren (geen camera's) waarop we kunnen zien met icoontjes (en horen via alarmering op onze telefoons) of de bewoners nog in hun bed zijn, in hun appartement of dat hebben verlaten.
Dit gebruiken we in de nachtdienst, daar waar rust heerst hoeven we niet te storen, en in de vroege ochtend zodat je ook geen zuster aan je bed krijgt als je nog slaapt.
Natuurlijk weten we ook de wensen van de bewoners die niet zelfstandig uit bed kunnen komen.
Ook vandaag zijn de vertrouwde vroege gasten op, Nancy komt ons even bestraffend toespreken waarom we zoveel leven maken, gelukkig kan ik haar tevreden stellen met een kopje thee.
Nu ze toch op haar appartementje is besluit ze om nog maar even te gaan liggen.

 

Het is half 10 als ik bij Rie naar binnen ga, een half uur daarvoor heb ik haar een ontbijtje gebracht en verteld dat de dag begonnen is. Ik sprak vooral tegen haar kruin, de rest van Rie lag nog onder de dekens, maar ze is toch opgestaan.
Rie heeft een standaard stel vragen " Waar ben ik? Wie bent u? Waarom woon ik hier? en weet mijn familie dat ik hier ben?"
Ook op de vraag hoe oud ze is  (88, " haha wat is mijn geboortedatum dan?") weten we alle antwoorden, het hele rijtje broers en zussen kennen we ook, inclusief wie op welke dag op bezoek komt.
Ook vandaag scoor ik een 10 op alle vragen.
"Welke dag is het vandaag?"
"Oudjaarsdag" weet ik, buiten horen we het eerste vuurwerk knallen.
"Nou dan ga ik vandaag naar mijn ouders, oud en nieuw vieren"
Helaas weet ik op die vraag geen antwoord.
Wel bied ik haar aan om te helpen met het wassen en kleden wat ze gelukkig accepteert.
Ook lukt het me om haar achter met haar krantje aan een koffietafel te krijgen, beneden in een van de huiskamers.
Daarna mag ik nog een uitslaper verzorgen voor ik aan de koffie kan met mijn collega's.

 

We zijn al aan het opruimen, ik gooi de laatste zak in de afvalemmer als Rie weer naar boven komt, 
" ik ga mijn jas halen, ik ga naar mijn ouders, het is tenslotte oudjaar" deelt ze me mee. 
Jammer, maar het kwam niet als een verrassing. 
"Ik ga met je mee, het is zo druk op straat" zeg ik " tot over een half uurtje" zeg ik tegen Jannie 
" maar pin me er niet op vast"
We halen onze jassen en even later staan we buiten, Rie stapt stevig voort achter haar rollator.
Natuurlijk vraag ik of ze de weg nog weet en dat wordt afgewimpeld als onzin, 
alsof je niet zou weten waar je ouders wonen. 
Op de hoek bij het verkeersbord staat ze toch te twijfelen. 
Ik probeer haar een route te adviseren die ze toch maar volgt.
 Zo beginnen we aan onze weg terug naar het woonzorgcentrum.
"nou zuster, nou neemt u me toch in de maling, we liepen net ook al langs deze waslijn vol broeken"
ziet ze scherp.
"Hoe vieren jullie oudjaar?" vraag ik heel geintresseerd.
Rie pakt dit op en vertelt over vrienden van haar (waarvan de man ook in ons woonzorgcentrum woont)  waar ze de avond mee vierden, ze vertelt het zo enthousiast dat ik ze zie zitten aan tafel, bijna het tafelkleed kan voelen met de slijtplekken op de hoeken, ik ruik de oliebollen en zie de glaasjes wijn staan.
"Klokslag middernacht gaat de lantaarn bij de deur uit om zo goed het vuurwerk te kunnen zien."
Al pratende zijn we weer naar binnen gegaan bij het woonzorgcentrum, het lijkt Rie niet op te vallen.
Ze kijkt op het kaartje dat met plakband aan haar rollator is vastgeplakt 
"Henriette ter Voort appartement 654" 
"ja daar woon ik dat is gemakkelijk te onthouden."
Inmiddels staan we samen in de lift naar de etage; 
" we kijken naar Wim Kan en doen natuurlijk ook altijd een spelletje" 
is Rie weer terug bij haar verhaal.
Jannie ziet ons komen, ze zit te rapporteren.
" en zuster" vraagt Rie aan mij:"Hoe heeft u oudjaar gevierd?"
Hier had ik niet op gerekend en antwoord eerlijk:
" ik vier het vanavond"
Rie wisselt een blik van verstandhouding uit met Jannie en mompelt:
" dat is ook een aparte"  


Verpleeghuis zorg

lees hier voor de verhalen met meer bewoners van ons woonzorgcentrum

Comment and receive 25 YP 25
How does the rain tie its shoes...? With a rainbow!
I smell a new, fresh beginning as the sun shows its face through clouds making a beautiful landscape and showing off with rainbow! Hi everyone, my name is Kristina, and today I'll share my few of my written thoughts for the first time, so happy and proud about that, I'm finally ready to share my art, writings, poems, my love for nature.🙂 When one sees a rainbow, it means two things: first, the storm is long gone. Second, take a moment and just breathe and watch knowing how hope feels like. Focus on remembering that feeling, storing it in the chest, because one will have to face another storm later in life, need that hope while standing in stillness just for a storm to pass and knowing Sun will show them mercy in the most graceful way - by a rainbow. Sun is never gone, only one can't see it at the moment. That's the symbolism of the rainbow. So, I like the rainbow as a phenomenon in nature as I like what it stands for in our human world - only it's more than hope. It's the ability of the human heart called acceptance and respect for diversity of life, for everybody and everything in life. Why? Because it's beautiful, it's free, it's graciously, it's in our nature also - to seek acceptance and respect in private life, in social (media) life, in self. The amount of humanity, compassion, and support I see in the symbol of a rainbow is called unconditional love for free life, and that is all that matters for me anyway. Love is my religion, it's all I care about! And just for being on Earth, every human being has the same right to claim their own right - freedom to discover who they are and express it without fear of the raging storm. I also see a part of nature offering me a bit of its wisdom - inclusiveness, and cohesion. We are all different but beautiful parts of one picture, unique and special, deserving respect of another just for being ourselves, just like seven different colors on one rainbow. Beautiful, isn't it? It's no surprise that the rainbow is a symbol by many groups or demographics that pursue equality. One of them is the LGBTQ community. #lgbtq Did you ever ask yourself why did their biggest and most famous parades and celebrations are called Pride? Ok, it's about being proud of being who you are, but it's far more than that. It's a celebration of free will, freedom of being truly in peace with You, pride for the privilege of being human in peace with another, a celebration of simple stuff in life like the right to express feelings in public, sympathy they offer to the world, it amazes me! 🙂 #OnlyLoveMatters #FreedomOfSpeach #FreedomOfLove So, in my humble opinion, gay people are taboo in societies in general because it's "about abnormal sex, it's unnatural, it's not Gods will", at least that is the discourse of conversation for anti - LGBTQ in my country, followed by disgust and curses. A far as I can tell in their defense it's mostly a reaction to fear of the unknown and different plus disgust towards their own thoughts about gay people having sex. That can suggest the inability to understand the concept of Pride celebration, so they throw rocks during parades. I feel sorry for them, but still hopeful knowing people can change their mindset if they open their hearts and minds for understanding or at least accepting the existence of diversity life stiles, sexual orientations, races, beliefs, and convictions in general. The biggest lesson LGBTQ are teaching the world is to find strength from within, be courageous enough to set yourself free from irons "of the old way of thinking, an old tradition in politics and old beliefs" and speak up Your authentic truth.
No mercy
Many times we wonder why some things happen that we don't want. We must also ask ourselves when everything is going well, who is the author of that happiness. It is a rule of life to always thank all the good and the bad because surely God frees you from something when it doesn't happen as you want. LET'S BE POSITIVE AND LEARN FROM EVERY SITUATION AS BAD AS YOU BELIEVE IT. In my case every situation strengthens me and helps me to move forward with more enthusiasm. And you've learned from the not-so-good things that have happened to you? #ruleoflife